Τον τελευταίο καιρό ακούω συχνά τη φράση, παραίνεση “δεν μπορείς να περιμένεις μέχρι η ζωή να πάψει να είναι δύσκολη πριν αποφασίσεις να είσαι χαρούμενος ” και φυσικά έχει βάση, είναι έτσι αλλά εξαρτάται και σε ποια φάση της ζωής μας τη διαβάζουμε ή την ακούμε.   Για κάποιους είναι παρηγορητική και άλλους μπορεί να τους θυμώσει πολύ. Και οι δύο αντιδράσεις έχουν βάση.

Η ζωή έχει διαφορετικά είδη δυσκολίας. Άλλο το άγχος της καθημερινότητας και άλλο η ασθένεια,  η απώλεια, το τραύμα, ο φόβος για το σώμα και το μέλλον μας. Όταν κάποιος περνάει κάτι βαθιά επώδυνο, τέτοιες φράσεις μπορεί να ακούγονται σαν εντολές: “προσπάθησε λίγο ακόμα, να είσαι δυνατός,  μη ξεχνάς ποια είσαι ”

Και αυτό πληγώνει και θυμώνει πολύ.

Η αλήθεια είναι πως δεν ‘χρωστάμε’ χαμόγελα, κουράγιο, ή θετική στάση σε κανέναν. Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που το μόνο συναίσθημα που επικρατεί είναι ο φόβος, ο θυμός, η θλίψη ή η εξάντληση.  Και αυτά δεν χρειάζονται διόρθωση αλλά χώρο. 

Από την άλλη πλευρά υπάρχει κάτι πιο ήσυχο, λιγότερο επιτακτικό. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να περάσει ο πόνος για να υπάρξουν μικρές ανάσες. Οχι χαρά ή ευτυχία σαν στόχος. Αλλά στιγμές.  Ένα βλέμμα κατανόησης, ένα σώμα που ξεκουράζεται, μια μέρα που απλώς περνά χωρίς να καταρρεύσουμε. Αυτό δεν ακυρώνει τον πόνο. Συνυπάρχει μαζί του.

Ίσως λοιπόν να είναι πιο εύκολο για κάποιον που περνάει δύσκολα να ακούσει “Δεν χρειάζεται να περιμένεις να περάσει ο πόνος για να ζήσεις μικρές στιγμές ζωής, αλλά επίσης δεν χρειάζεται να πιέζεις τον εαυτό σου ενώ πονάει”.

Η ανθεκτικότητα δεν φαίνεται στο χαμόγελο. Φαίνεται στο “σήμερα δεν μπορώ”, στο “φοβάμαι”, στο “χρειάζομαι βοήθεια”.

Και μερικές φορές το πιο γενναίο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι απλώς να μείνουμε εδώ. Όχι απαραίτητα καλά αλλά αληθινά.