Τα τυχερά κορίτσια

“Το υλικό σύμπαν διέπεται κυρίως από τις σκέψεις μας. Αυτό που χρειάζεται είναι απλά να οραματιστείτε αυτό που θέλετε από τη ζωή, και αυτό θα σας δοθεί. Εάν αυτό που οραματίζεστε δεν σας έρχεται, τότε δεν το πιστεύετε, δεν το θέλετε πραγματικά. Θα πρέπει να προσπαθήσετε περισσότερο” . Κάθε γενιά έχει τα δικά της μάντρα αισιοδοξίας και αυτοβελτίωσης.  Μέρος αυτής της γενιάς, της Gen Z,  υιοθετεί το “σύνδρομο του τυχερού κοριτσιού” που λέει πως τα καταφατικά μάντρα και η θετική στάση και νοοτροπία στη ζωή είναι αυτά που θα μας ανοίξουν το δρόμο για να καταφέρουμε αυτό που θέλουμε. 

Στο tiktok, πολλοί είναι εκείνοι που λένε πως το σύνδρομο του τυχερού κοριτσιού είναι ο λόγος που κέρδισαν αθλητικά στοιχήματα, αγόρασαν το πρώτο τους σπίτι και που πήραν αύξηση. Τα βίντεο με το hashtag #LuckyGirlSyndrome έχουν προβληθεί 149 εκατομμύρια φορές. 

Πόσο βοηθάνε τα αισιόδοξα μάντρα και οι θετικές σκέψεις; Η αλήθεια είναι πως η εξάσκηση της αισιοδοξίας επαναπλαισιώνοντας τις σκέψεις μας γύρω από μια πιο θετική νοοτροπία μπορεί να βοηθήσει στο να γίνουμε περισσότερο ανθεκτικοί. Επαναλαμβανόμενα μάντρα που λέμε στον εαυτό μας σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι πολύ βοηθητικά. Μακροπρόθεσμα όμως, αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της χρήσης αυτού του τρόπου αυτουποστήριξης ως ένα ακόμα εργαλείο και της υιοθέτησής του ως ο τρόπος να πορευτώ στη ζωή μου έχοντας ως πεποίθηση -σχεδόν θρησκευτική πίστη- στο πώς λειτουργεί το σύμπαν. 

Οι φιλοδοξίες, τα όνειρα που έχουμε τις περισσότερες φορές αντικατοπτρίζουν αυτό που χρειαζόμαστε από τη ζωή και είναι σημαντικό να τους δίνουμε χώρο και να τα ακούμε. Η ονειροπόληση για το μέλλον μας μπορεί να τονώσει τη διάθεσή μας και να μας ικανοποιήσει αλλά αυτό από μόνο του δεν μας δίνει την ενέργεια να κάνουμε δράση και να επιτύχουμε οποιονδήποτε στόχο. 

Αυτό που παρατηρώ ολοένα και περισσότερο είναι μια αντίληψη που επικρατεί πως η επιτυχία και η ευτυχία σε όλους τους τομείς είναι γραμμική. Βλέπουμε ένα τελικό αποτέλεσμα, μια ωραία εικόνα, ένα καλογραμμένο κείμενο, ένα ωραίο σώμα και πιστεύουμε πως είναι κάτι απλό. Δυσκολευόμαστε να δούμε τη δουλειά που έχει προηγηθεί. Σα να ξεχνάμε πως εάν θέλω να κάνω το οτιδήποτε το να κάνω απλά θετικές σκέψεις και να περιμένω χωρίς να κάνω δράση, θα γίνω πολύ καλή ακριβώς σ’αυτό. Στο να περιμένω. 

Ημέρα της Γυναίκας

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας βρίσκει το γυναικείο ζήτημα στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης διεθνώς. Το κίνημα #MeToo, οι προσπάθειες περιορισμού δικαιωμάτων όπως η πρόσβαση στην άμβλωση, οι γυναίκες του Ιράν και της Ουκρανίας αλλά και οι συμπολίτισσές μας που δεν έχουν πολλές επιλογές λόγω οικονομικών προβλημάτων, είναι θέματα για τα οποία τα τελευταία δύο χρόνια μιλάμε καθημερινά.

Αυτό είναι πολύ θετικό γιατί για να επιλύσουμε ένα πρόβλημα πρέπει πρώτα να το έχουμε περιγράψει και στη συνέχεια να το έχουμε συζητήσει διεξοδικά.

Όμως, ενώ οι γυναίκες προστατεύονται θεσμικά σε χώρους όπως η εργασία περισσότερο από ποτέ, την ίδια στιγμή υπάρχουν και εκείνοι που έχουν γίνει καλύτεροι στο να διατηρούν και να αναπαράγουν τις ανισότητες.

Αυτό, απαιτεί μεγαλύτερη και επί της ουσίας αλληλεγγύη αλλά και εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Σε όποιες επιχειρήσεις δημόσιες και ιδιωτικές υπάρχουν ειδικοί δεν πρέπει να διστάζουμε να τους συμβουλευόμαστε ενώ η σημασία του να συνεργάζονται οι επιχειρήσεις και οι οργανισμοί με ειδικούς θα πρέπει να θεωρείται σήμερα αυτονόητη.

Συλλογικό τραύμα

Το συλλογικό τραύμα είναι ένα τραυματικό γεγονός που μοιράζεται μια ομάδα ανθρώπων. Μπορεί να πρόκειται για μια μικρή ομάδα -όπως μια οικογένεια- ή μια ολόκληρη κοινωνία. Τέτοια συμβάντα μπορεί να είναι αεροπορικά ή άλλα δυστυχήματα, φυσικές καταστροφές, πόλεμος, φτώχεια, πανδημίες.

Κάποιες φορές ένα τέτοιο γεγονός μπορεί να οδηγήσει σε συλλογική κατάθλιψη, απάθεια, υπερβολική υπακοή, απώλεια νοήματος και πρωτοβουλίας και γενικά σε μια στασιμότητα. Μπορεί να οδηγήσει και σε πόλωση, επιθετικότητα ή και βία.

Όταν ένας άνθρωπος ή μια κοινότητα βιώνει τέτοια συναισθήματα, αυτά, έχουν την τάση να εξαπλώνονται σαν επιδημία στο πεδίο και να εμποδίζει τους ανθρώπους να είναι σε επαφή με οποιοδήποτε υποστηρικτικό πλαίσιο. Οι άνθρωποι μπορεί να γίνουμε καχύποπτοι, να νιώθουμε ανημπόρια, ντροπή και υποβάθμιση, άλλοι να κατηγορούμε το περιβάλλον που ζούμε, άλλοι το Θεό ή την Εκκλησία για οτιδήποτε δεν είναι καλό στη ζωή.

Ξέρουμε ότι η εμπειρία, το συναίσθημα μετά από το τραύμα, τόσο για έναν άνθρωπο όσο και για μια ομάδα είναι η μοναξιά, με τρόπο που είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Η εμπειρία όσων επιστρέφουν από μάχη ή αιχμαλωσία ή επιβιώνουν από μια έκρηξη ή από ένα ναυάγιο, είναι σοκαριστικά παρόμοια: αυτή της συναισθηματικής μοναξιάς.

Ο πυρήνας του τραύματος είναι η μοναξιά. Ως εκ τούτου, η βασική ανάγκη είναι σχεσιακή.

Η πρόκληση για να ξεπεράσουμε τη μοναξιά είναι να βρούμε έναν τρόπο να έρθουμε σε επαφή, να συνδεθούμε με το περιβάλλον. Να σκεφτούμε “τι χρειάζομαι;” “τι θα με βοηθήσει στο εδώ και τώρα;” Μπορούμε να ενθαρρύνουμε τον διπλανό μας και να τον βοηθήσουμε να αποκαταστήσει το σύστημα αυτουποστήριξής του.

Φυσικά οι ανάγκες των ανθρώπων διαφέρουν ως προς το τι θεωρείται υποστήριξη όπως και η ικανότητα ενός ανθρώπου να πάρει βοήθεια και αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες (φύλο, ηλικία, θρησκευτικές και άλλες πεποιθήσεις, παρελθόν) που καλό είναι να αντιμετωπίζονται με διακριτικό και ευαίσθητο τρόπο.

Ωστόσο, ορισμένες βασικές ανάγκες φαίνεται να είναι καθολικές για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε μια υπαρξιακή κρίση καθώς το πρώτο που χάνει κάποιος είναι το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Βασικές πληροφορίες για το πού βρίσκονται, ποιος είναι δίπλα τους, τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια, πότε, πού και τι μπορούν να περιμένουν στη δεδομένη κατάστασή τους. Χρειάζονται όσο το δυνατόν πιο σαφείς και ακριβείς πληροφορίες, καθώς η γνώση, ακόμη και αν είναι δυσάρεστη ή τραγική, μας φέρνει σε επαφή με την πραγματικότητα και μόνο έτσι μπορούμε να αποκτήσουμε σιγά σιγά την αίσθηση και τον τρόπο να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, αντί να παρασυρόμαστε στα τυφλά.

Επίσης ξέρουμε, ότι είναι ανάγκη να αναγνωρίζεται από το περιβάλλον η τραυματική εμπειρία και να επιβεβαιώνεται ότι συνέβη πραγματικά. Αυτό, το να “μένω μαζί με τον άλλον” είναι μια παρέμβαση θεραπευτική που πρώτα σπάει τον κύκλο της μοναξιάς, μετά βοηθάει τη δημιουργία επαφής με το περιβάλλον. Προσφέρει τον χρόνο και τον χώρο για να αφομοιώσει ο άνθρωπος τι έχει συμβεί, επαναλαμβάνοντας την αφήγηση ξανά και ξανά, σε κάποιον που ακούει, δεν κρίνει, δεν δίνει συμβουλές, δεν αποφασίζει ποιος υποφέρει περισσότερο ή ποιος είναι θύμα ή ήρωας. Ίσως αυτό να είναι το πρώτο μικρό βήμα για μια πρώτη ανακούφιση από το βάρος και τον πόνο.

Ενσωμάτωση

Οι άνθρωποι έχουμε πολλές πλευρές. Δεν είμαστε μόνο ένα πράγμα και πολλές φορές το ίδιο ισχύει και για τα συναισθήματά μας. Δεν είμαστε μόνο οι δυνατότητές μας αλλά και οι περιορισμοί μας. Δεν έχουμε μόνο φωτεινές πλευρές αλλά και σκοτεινές. Όταν δίνουμε χώρο σε όλα μας τα συναισθήματα και σε όλες τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε χωρίς να κρίνουμε και να χαρακτηρίζουμε κάτι ως καλό ή κακό, μας επιτρέπουμε να είμαστε ολόκληροι και τότε θα μπορούμε να μεγαλώνουμε, να εξελισσόμαστε και αν θέλουμε να αλλάζουμε. Μπορούμε να είμαστε

και ικανοί και σε αδιέξοδο
και να χαμογελάμε και ταυτόχρονα να ζοριζόμαστε
και να είμαστε ευγενικοί και να οριοθετούμαστε
και να νιώθουμε ευάλωτοι και ισχυροί
και επιτυχημένοι και με τραύματα
και εξωστρεφείς και μόνοι
και σημαντικοί και με ψεγάδια
και εσωστρεφείς και να κάνουμε προσπάθειες να επικοινωνούμε και να ερχόμαστε κοντά στους άλλους
και στοργικοί και προβληματισμένοι

Ο τρόπος που αφηγούμαι την ιστορία μου

Το τελευταίο διάστημα πέφτω συνέχεια πάνω σε άρθρα παρόμοιας θεματολογίας: “γιατί είναι σημαντικό να αφηγούμαστε την ιστορία μας; 10 λόγοι που πρέπει να μοιραστείτε την ιστορία σας δημόσια. ανθεκτικότητα και τα τέσσερα οφέλη που θα έχετε εάν πείτε την ιστορία σας”

Το σύντομο αυτό άρθρο μας προτρέπει να αρχίσουμε τώρα να καταγράφουμε κάποιες ιστορίες μας, όσο οι αναμνήσεις είναι ζωντανές. Οι καλύτερες ιστορίες δείχνουν όχι μόνο τι έχουμε κάνει, αλλά γιατί και πώς, μας επισημαίνει ο αρθρογράφος. Μας λέει να ξεκινήσουμε μιλώντας/γράφοντας για τον τρόπο με τον οποίο βρεθήκαμε σε μια δουλειά. Τι προσπαθούμε να κάνουμε με τη ζωή μας και πώς λειτουργεί; τους μεγαλύτερους θριάμβους μας, τις αποτυχίες μας και τι έχουμε μάθει από αυτές. Επίσης, τα πιο περίεργα, τα πιο αστεία, τα πιο υπέροχα και απαίσια πράγματα που μας έχουν συμβεί.

«Το να βάζεις τα πράγματα σε λέξεις βοηθά να τα οργανώσεις στο μυαλό σου», λέει ο James W. Pennebaker, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. «Κάποτε, όλοι πρέπει να στεκόμαστε και να κάνουμε έναν απολογισμό και να σκεφτόμαστε: Τι κάνω, πού πηγαίνω και είναι αυτή η ζωή που θέλω;»

Σε όλο αυτό, υπάρχει ένα κέρδος μας λέει. Η συγγραφή ή η καταγραφή αυτών των ιστοριών συχνά βοηθάει τους ανθρώπους να αισθάνονται καλύτερα για τον εαυτό τους και μπορεί ακόμα και να βελτιώσουν την υγεία τους. Υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν ελάχιστο ή καθόλου ενδιαφέρον για το παρελθόν, συμπεριλαμβανομένου και του δικού τους. Μας προτείνει εάν στην προσπάθειά μας να πούμε την ιστορία μας διαπιστώσουμε ότι μας φέρνει μόνο θλίψη, να μην επιμείνουμε.

Θα συμφωνήσω με τη τελευταία παράγραφο του άρθρου πως ακόμα και αν κανείς δεν διαβάσει ή δεν ακούσει την ιστορία μας, δεν θα έχουμε χάσει το χρόνο μας, μιας και ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξουμε -εάν θέλουμε- τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και να τον κάνουμε καλύτερο.

Πιστεύω πως ο καθένας μας προσπαθεί να κατανοήσει τη ζωή του μέσα από την αφήγηση της προσωπικής του ιστορίας. Ο τρόπος που επιλέγουμε να το κάνουμε λέει πολλά για εμάς αλλά κυρίως μπορεί να γίνει ένα ψυχολογικό εργαλείο που θα ανακουφίσει τον πόνο μας. Τι γίνεται όμως όταν κάποιος δεν μπορεί να αφηγηθεί μια ιστορία γύρω από τη θλίψη του; τι γίνεται όταν η ιστορία του αφηγείται αυτόν; Η παιδική ηλικία αφήνει στον καθένα μας μια τέτοια ιστορία. Μια ιστορία που δεν βρήκαμε τρόπο να εκφράσουμε με λόγια, γιατί κανένας δε μας βοήθησε να βρούμε τις κατάλληλες λέξεις. Όταν δεν έχουμε τρόπο να αφηγηθούμε την ιστορία μας, η ιστορία μας αφηγείται εμάς.

https://www.wsj.com/articles/the-way-you-tell-your-life-story-matters-start-now-11671992737

Decluttering, το ξεσκαρτάρισμα

Στο άρθρο της Ελίζας Συναδινού στο Κ της Καθημερινής διαβάζουμε για το decluttering, το ξεσκαρτάρισμα. Μέχρι τώρα όλοι είχαμε ακούσει για την παθολογική συσσώρευση πραγμάτων τώρα όλοι ακούμε για τη μανία και τα περίεργα challenges στο διαδίκτυο για το ξεσκαρτάρισμα. Πότε μια τάση, μια συμπεριφορά αρχίζει και γίνεται ακραία; σημαίνει κάτι η ανάγκη να ξεφορτώνεται κάποιος τα πάντα από το σπίτι του;

Η δική μου πολύ σύντομη παρέμβαση στο άρθρο είναι πως οποιαδήποτε συμπεριφορά μπορεί να χαρακτηριστεί ταλαιπωρητική αν η φύση της αρχίζει και γίνεται εμμονική και ψυχαναγκαστική. Αυτό αφορά και μια κατά τα άλλα υγιή συμπεριφορά όπως το καθάρισμα ή το ξεσκαρτάρισμα. Το να είμαστε οργανωμένοι, να ξέρουμε τι πράγματα έχουμε στο σπίτι μας είναι κάτι που βοηθάει εμάς τους ίδιους και κάνει τη ζωή μας πιο ξεκούραστη. Όταν όμως δεν μπορούμε να ανεχθούμε καθόλου την ακαταστασία ή έχουμε σκέψεις και συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά μέχρι τα πράγματα να είναι “ακριβώς όπως πρέπει” τότε ίσως να μιλάμε για ένα σύμπτωμα ή υπερβολικού άγχους ή κάποιου ψυχαναγκασμού. Ένας τρόπος διαχείρισης-ανακούφισης του άγχους μπορεί να είναι και αυτός.

Γενικά μια συμπεριφορά μπορούμε να την καταλάβουμε, να την εξηγήσουμε καλύτερα από διάφορα πράγματα όπως για παράδειγμα, πόσο αυτό που κάνω με διευκολύνει ή με δυσκολεύει στην καθημερινότητά μου και σε συνδυασμό με το πλαίσιο-το πεδίο που ζω; Πόσο μια συμπεριφορά μου ελκύει ή απωθεί άλλους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου, πόσο λιγότερο ή περισσότερο λειτουργικό και παραγωγικό με κάνει;

Η εστίαση και η εμμονή με την τελειομανία συνδέεται πολύ και με το άγχος ιδιαίτερα σε νεαρότερες ηλικίες.

Το lifestyle της καλής ψυχικής υγείας

Οι δυσκολίες είναι συνυφασμένες με τη ζωή. Μοιραία ερχόμαστε αντιμέτωποι με διάφορα εμπόδια και φαινομενικά άδικα γεγονότα που δοκιμάζουν συνεχώς την αντοχή και την αποφασιστικότητά μας. Ορισμένοι άνθρωποι είναι πιο δυνατοί από άλλους και κάποιοι  περισσότερο ευάλωτοι στο να νιώθουν σύγχυση και απελπισία. Λίγοι αντιμετωπίζουν επιδέξια όλες τις προκλήσεις της ζωής. Ωστόσο, οι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου προσαρμοζόμαστε σε καταστάσεις που αλλάζουν τη ζωή μας παρά τη θέλησή μας.

Τι μας επιτρέπει να το κάνουμε; Η ανθεκτικότητα, μια συνεχής διαδικασία που όμως απαιτεί χρόνο και προσπάθεια από μέρους μας. Η ανθεκτικότητα είναι η κατάλληλη προσαρμογή ενάντια στις αντιξοότητες, το τραύμα, ή σε καταστάσεις έντονου στρές.
Το να έχω ανθεκτικότητα σημαίνει να ξανασηκώνομαι, να μπορώ να επανέρχομαι μετά από μια δυσκολία. Αυτό δεν σημαίνει πως όποιος είναι ανθεκτικός δεν αντιμετωπίζει δυσκολίες ή αγωνία.

Στην πραγματικότητα, ο δρόμος για την ανθεκτικότητα είναι πιθανό να συνεπάγεται μεγάλη συναισθηματική δυσφορία. Δεν πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό που είτε έχουμε είτε δεν έχουμε. Περιλαμβάνει συμπεριφορές, σκέψεις και ενέργειες που όλοι μπορούμε να μάθουμε και να αναπτύξουμε.


Ένας συνδυασμός παραγόντων συμβάλλει στο να αποκτήσουμε ανθεκτικότητα με πρωταρχικό τις υποστηρικτικές σχέσεις εντός και εκτός της οικογένειας. Αυτό που θα ακούτε συχνά ως υποστηρικτικό πλαίσιο. Οι σχέσεις που μας προσφέρουν αγάπη, εμπιστοσύνη, ενθάρρυνση μας βοηθάνε να ανταπεξέλθουμε με μεγαλύτερη σιγουριά στις αντιξοότητες. Άλλες ικανότητες που συνδέονται με την ανθεκτικότητα και όλοι μπορούμε να αναπτύξουμε είναι η ικανότητα να κάνουμε ρεαλιστικά σχέδια και να πράττουμε αυτά που χρειάζεται για να τα καταφέρουμε, βασικές δεξιότητες επικοινωνίας και επίλυσης προβλημάτων και ικανότητα να διαχειριζόμαστε έντονα συναισθήματα και παρορμήσεις.

Βοηθάει να μη βλέπουμε τις κρίσεις ως ανυπέρβλητα εμπόδια και να ξέρουμε πως ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα γεγονότα μπορεί να αλλάξει και τον τρόπο που αισθανόμαστε και τον τρόπο που θα δράσουμε. Αποδεχόμαστε ότι η αλλαγή είναι μέρος της ζωής και πως ορισμένα σχέδια ή επιθυμίες μπορεί να μην είναι πλέον εφικτό να πραγματοποιηθούν. Η αποδοχή καταστάσεων που δεν μπορούν να αλλάξουν σίγουρα θα μας βοηθήσει να εστιάσουμε σε πράγματα που μπορούμε να αλλάξουμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα πράγματα δεν γίνονται από μόνα τους. Πρέπει εμείς να κινητοποιηθούμε. 

Η αποφασιστική δράση και όχι η προσπάθεια να απομακρυνθούμε εντελώς από τα προβλήματα και την πίεση που τόσο θα θέλαμε να μην υπήρχαν θα μας βοηθήσει εν τέλει να διατηρήσουμε μια ελπιδοφόρα προοπτική. Η θετική άποψη για τον εαυτό μας, η  εμπιστοσύνη στην ικανότητά μας να επιλύουμε προβλήματα και η εμπιστοσύνη στο ένστικτο και την αίσθησή μας θα ενισχύσουν την ανθεκτικότητά μας. Αυτό που κάνει τη δυσκολία απρόσβλητη και τη δυστυχία μόνιμη δεν είναι τα βάσανα, αλλά η απόγνωση που μας προκαλούν ή καλύτερα η έλλειψη προθυμίας και ο φόβος να σταθούμε και να τα αντιμετωπίσουμε.

Η φροντίδα του εαυτού μας, η ικανοποίηση των αναγκών μας, ο χώρος που θα δώσουμε στα συναισθήματά μας, η συμμετοχή μας σε δραστηριότητες που μας δίνουν ευχαρίστηση, είναι αυτά που θα μας κάνουν όχι μόνο να ξανασταθούμε πιο γρήγορα στα πόδια  μας, αλλά θα προστατεύουμε την ψυχική μας υγεία προληπτικά αντί να χρειαστεί να αναλάβουμε δράση μόνο όταν κάτι δεν πάει καλά. Και αυτός ο τρόπος, είναι και πιο ευχάριστος. 

Πέντε απλοί τρόποι για να διαχειριστούμε τη μοναξιά των εορτών

Η περίοδος των εορτών συνήθως είναι μέρες χαράς, ξεκούρασης και συντροφικότητας, αλλά σε πολλούς ανθρώπους πυροδοτούν και αισθήματα μοναξιάς. Μπορεί να είμαστε ανάμεσα σε φίλους και δικούς μας ανθρώπους και να αισθανόμαστε μόνοι, ή να είμαστε μόνοι και να αισθανόμαστε πλήρεις και ήρεμοι. 

Το άρθρο προτείνει πέντε τρόπους που μπορούν να μας βοηθήσουν εάν αισθανόμαστε μόνοι και μας είναι δύσκολο να το διαχειριστούμε. 

Θέλω να προσθέσω πως πολλές φορές προσπαθούμε να βάλουμε στο αθόρυβο, σε mute τη λύπη και τη μοναξιά. Όμως εάν μπει σε mute μια πτυχή της συναισθηματικής μας εμπειρίας, θα σιγάσουν όλες. Το κουμπί της σίγασης είναι ένα. Καλή Χρονιά 🙂

  1. Να κάνουμε κάτι για τους άλλους
    Οι άνθρωποι ακμάζουμε όταν δίνουμε κάποιο νόημα στην καθημερινότητά μας, όταν εμπλεκόμαστε και συνδεόμαστε σε κοινότητες και προσφέρουμε και όχι μόνο όταν δεχόμαστε. Οι έρευνες που έχουν γίνει για τα οφέλη, την ανακούφιση των συναισθημάτων απομόνωσης και θλίψης που προσφέρει ο εθελοντισμός είναι αμέτρητες. Οι πιθανότητες να βουλιάξουμε στην απόγνωση είναι πολύ λιγότερες όταν κινητοποιούμαστε, όταν κάνουμε και την πιο απλή, απτή δράση. Μη φαντάζεστε κάτι μεγάλο. Μικρές πράξεις καλοσύνης, όπως πχ να εξυπηρετήσουμε έναν γείτονά μας με το να κουβαλήσουμε τα ψώνια, να του ποτίσουμε τα φυτά ή να κουβεντιάσουμε μαζί του για λίγο.  Εάν μας είναι δύσκολο και δεν ξέρουμε τι να προσφέρουμε, απευθυνόμαστε σε οργανώσεις που η δράση τους σημαίνει κάτι για εμάς και που ξέρουν να μας καθοδηγήσουν.   
  2. Να αξιοποιήσουμε τη δημιουργικότητά μας
    Η δημιουργική έκφραση μπορεί να πάρει διάφορες μορφές όπως η ζωγραφική, χειροτεχνίες, γράψιμο, διάφορες δουλειές στο σπίτι που όλο αναβάλουμε.  Εάν αυτό μας είναι δύσκολο μπορούμε να παρακολουθήσουμε μια παράσταση, μια συναυλία, το οποίο θα μας ‘αναγκάσει’ να βγούμε από το σπίτι. Η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά δεν είναι συνώνυμες καταστάσεις αλλά συνδέονται. 
  3. Να προκαλέσουμε-να αμφισβητήσουμε τις εσωτερικές μας αφηγήσεις
    Οι μεγάλες προσδοκίες της μαγείας των Χριστουγέννων, η βαθιά, ουσιαστική επαφή με αγαπημένα πρόσωπα τις περισσότερες φορές προκαλούν συναισθήματα απογοήτευσης και ματαίωσης. Ο Δρ. Φλόιντ χρησιμοποιεί και ο ίδιος συχνά την τεχνική της αναπλαισίωσης. Μένουμε σε αυτά που έχουμε και όχι σε αυτά που δεν έχουμε. Σ’ένα οικογενειακό τραπέζι εστιάζουμε σε όσους είναι παρόντες και όχι σε όσους δεν είναι.  Αυτό ισχύει για πολλές καταστάσεις. Ο τρόπος που θα μεταμορφώσουμε την αφήγησή μας -χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα αλλάξουμε τα γεγονότα- μπορεί να γίνει ψυχολογικό εργαλείο που θα ανακουφίσει τον πόνο μας. 

4. Τις στιγμές που είμαστε μόνοι να τις δούμε ως ευκαιρία
Ως ευκαιρία να κάνουμε κάτι που πραγματικά μας ευχαριστεί χωρίς να έχουμε ενοχές γι αυτό. Θα βοηθήσει να ξέρουμε από πριν τι είναι αυτό που μας βοηθάει για να αισθανόμαστε πιο γειωμένοι όταν δεν είμαστε καλά. Θα προσθέσω πως βοηθάει πολύ να ξέρουμε πως τα συναισθήματα εναλλάσσονται και πως δεν διαρκούν για πάντα.   

5. Να αποδεχτούμε τη μοναξιά μας
Η μοναξιά αυτές τις μέρες είναι δύσκολη και για έναν ακόμα λόγο. Νομίζουμε πως μόνο εμείς αισθανόμαστε έτσι. Και ενώ οι στρατηγικές των ειδικών είναι πάντα χρήσιμες και αποτελεσματικές, το πιο αποτελεσματικό είναι η αποδοχή των συναισθημάτων μας. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε επίγνωση των συναισθημάτων μας και να τα αποδεχόμαστε γιατί έτσι καταλαβαίνουμε τι μας συμβαίνει, μας δίνουν πληροφορίες. Τι μου προκαλεί άγχος και τι χρειάζομαι; τι είναι αυτό που με θυμώνει και τι χρειάζομαι; υπάρχει κάτι που εάν αλλάξω στη ζωή μου θα είναι καλύτερα για μένα; 

Ας θυμόμαστε όχι μόνο τώρα, αλλά και πάντα να είμαστε μαλακοί και ευγενικοί με τον εαυτό μας όταν δεν είμαστε καλά και πως το να είμαστε άνθρωποι σημαίνει πως θα υπάρξουν στιγμές που θα παλέψουμε και που θα πονάμε. Όμως η ταλαιπωρία είναι κάτι που μερικές φορές κάνουμε στον εαυτό μας με την άρνηση, την αγανάκτηση, το παράπονο, την αυτολύπηση που περιβάλλεται από τον πόνο. Για να αφήσουμε την ταλαιπωρία, πρέπει πρώτα να επιτρέψουμε και να αποδεχτούμε τον πόνο. 

Ζήτα και θα σου δοθεί

Το να ζητάμε, δεν μας υποτιμά με κανέναν τρόπο. Mας επιτρέπει να προχωράμε, να κάνουμε πράγματα με μεγαλύτερη ευκολία και να προετοιμαζόμαστε καλύτερα για τις επόμενες προκλήσεις. Σε δεκαπέντε ημέρες το 2022 θα έχει τελειώσει και επειδή ακούω συνέχεια πως πολλοί δυσκολεύονται να νιώσουν τη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, επέλεξα το παρακάτω παλαιότερο βίντεο που κάθε χρόνο ποστάρω και είναι και μια ευκαιρία να μπαίνουμε σιγά σιγά σε εορταστικό κλίμα έστω και για λίγο. 

Στην πτήση μιας Καναδέζικης αεροπορικής εταιρείας, οι επιβάτες μίλησαν στο check in με ηλεκτρονικό Άγιο Βασίλη ο οποίος τους ρώτησε όλους τι δώρο θέλουν.  Όταν έφτασαν στον προορισμό τους, πήραν αυτό που ζήτησαν. και αυτοί που ζήτησαν κάλτσες και αυτοί που ‘πίστεψαν’ και ζήτησαν home cinema 🙂 

Ενδείξεις ότι η ψυχοθεραπεία έχει αποτέλεσμα

Μια από τις πιο συχνές ερωτήσεις είναι μετά από πόσο καιρό μπορεί να δει κάποιος αποτέλεσμα με την ψυχοθεραπεία. Είναι μια συνηθισμένη ερώτηση που είναι δύσκολο να απαντηθεί μιας και η διαδικασία και η αλλαγή δεν είναι είναι γραμμική και πολλές φορές μπορεί να μοιάζει με τρενάκι του λούνα παρκ. Παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ότι η ψυχοθεραπεία έχει αποτέλεσμα:

  • Οριοθετούμαστε με μεγαλύτερη ευκολία χωρίς να αισθανόμαστε συνέχεια ενοχικά
  •  Αποδεχόμαστε πως οι κακές μέρες δεν θα διαρκέσουν για πάντα
  • Δεν κατηγορούμε τον εαυτό μας για όλα όσα συμβαίνουν
  • Αρχίζουμε να αναγνωρίζουμε και να αισθανόμαστε χαρούμενοι και ίσως περήφανοι για όσα έχουμε καταφέρει
  • Αναγνωρίζουμε τι πυροδοτεί τα θέματά μας
  • αρχίζουμε και αποδεχόμαστε όλα μας τα συναισθήματα και μπορούμε να τα ονομάζουμε και να τα εκφράζουμε χωρίς να φοβόμαστε
  • αποκτάμε περισσότερες δεξιότητες για να ανταπεξερχόμαστε στην καθημερινότητά μας
  • κρίνουμε λιγότερο τον εαυτό μας και τους άλλους και γενικά ασχολούμαστε περισσότερο με τη δική μας ζωή
  • παίρνουμε αποφάσεις για τον εαυτό μας χωρίς να ρωτάμε τη γνώμη των άλλων και νιώθουμε ελεύθεροι
  • μαθαίνουμε νέους, αποτελεσματικότερους τρόπους επικοινωνίας και χαιρόμαστε όταν τους χρησιμοποιούμε
  • μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τη δυσφορία μας με τρόπους πιο υποστηρικτικούς από παλιά
  • τα όποια συμπτώματα αρχίζουν να υποχωρούν και μαθαίνουμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας