Άσκηση για το σπίτι

Η οριοθέτηση με την οικογένειά μας τις περισσότερες φορές αποτελεί πρόκληση κυρίως γιατί για χρόνια συμπεριφερόμασταν με συγκεκριμένους τρόπους και παίζαμε συγκεκριμένους ρόλους. Εάν θέλουμε να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση, την αλλαγή θα πρέπει να την κάνουμε εμείς (ναι, πάλι εμείς). Όσο δύσκολο και αν φαίνεται -στην αρχή είναι- η σχέση μας θα γίνει σαφώς καλύτερη, όσο και αν αυτό τώρα ακούγεται απίστευτο.

Η άσκηση είναι να σκεφτείτε και να γράψετε:

  • Πώς νιώθετε όταν βάζετε όρια με την οικογένειά σας;
  • ποιος στην οικογένειά σας πιστεύετε ότι θα ήταν πιο δεκτικός στα όριά σας;
  • ποιος στην οικογένειά σας πιστεύετε πως θα ήταν λιγότερο δεκτικός;
  • βρείτε τα δυο όρια που θα θέλατε να βάλετε με την οικογένειά σας
  • ποιες ενέργειες/δράση είναι απαραίτητες για να τηρήσει η οικογένειά σας τα όρια;

Τα όρια με την οικογένεια -Μέρος Β

Το να βάζω όρια στη σχέση με τους γονείς μου μπορεί να σημαίνει πως

  • θα εκφράζω τα συναισθήματά μου ανοιχτά
  • θα διαχειρίζομαι τον χρόνο με τρόπο που εξυπηρετεί πρώτα το δικό μου πρόγραμμα και τον τρόπο ζωής μου
  • δεν θα πιέζομαι να παρευρίσκομαι σε κάθε οικογενειακή μάζωξη εάν δεν έχω διάθεση
  • θα φροντίζω να ενημερώνω για τις συνήθειές μου όταν με επισκέπτονται
  • θα έχω κάνει σαφές ότι με ενοχλούν οι απροειδοποίητες εμφανίσεις στο σπίτι μου
  • θα μοιράζομαι λεπτομέρειες της προσωπικής μου ζωής όταν και εάν θέλω
  • εάν έχω διαφορές ή συγκρούσεις με άλλα μέλη της οικογένειας θα το λύνουμε μεταξύ μας χωρίς την παρέμβασή τους
  • έχω δικαίωμα να μη θέλω να ακούω για τις σχέσεις τους ή τις συγκρούσεις τους με άλλα μέλη της οικογένειας

Ο τρόπος για να επικοινωνήσω τα παραπάνω μπορεί να είναι κάπως έτσι:

  • θέλω να μπορώ να εκφράζω όλα μου τα συναισθήματά, όχι μόνο όταν είμαι καλά
  • δεν θα έρθω στο τραπέζι τα Χριστούγεννα/Πάσχα κλπ γιατί έχω κανονίσει κάτι άλλο για εκείνη τη μέρα. θα έρθω να σας δω όταν επιστρέψω.
  • έχω τσακωθεί με την/τον αδερφό μου και δεν θέλω σε παρακαλώ να ανακατευτείς με οποιοδήποτε τρόπο. θα το τακτοποιήσουμε μόνοι μας
  • Πριν περάσεις απ’το σπίτι στείλε μου ένα μήνυμα γιατί εκείνη την ώρα μπορεί να έχω δουλειά και να μην μπορώ να διακόψω
  • δεν τρώω κρέας οπότε εάν δεν έχεις χρόνο ή είναι κόπος να φτιάξεις και κάτι άλλο για μένα, πες μου να φροντίσω να φέρω το δικό μου φαγητό.
  • ξέρω πως ρωτάς από ενδιαφέρον αλλά δεν θέλω να πω κάτι τώρα
  • καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι για σένα να διατηρούνται οι οικογενειακές σχέσεις, απλά εγώ το κάνω με άλλους τρόπους

Οι πρώτες φορές που θα προσπαθήσουμε να οριοθετηθούμε ίσως να μας ζορίσουν όλους γιατί είναι κάτι καινούργιο. Οι αντιστάσεις αργά ή γρήγορα θα καμφθούν και θα βοηθήσει πολύ εάν το όριο είναι σαφές, σταθερό και συνεπές. Θα είμαστε πάντα τα παιδιά των γονιών μας. Ως ενήλικες που εξελίσσονται συνέχεια επιλέγοντας εμείς τον τρόπο που θέλουμε να ζούμε. 

Τα όρια με την οικογένεια – Μέρος Α

Όλοι οι άνθρωποι μετά τα δεκαοκτώ ενηλικιωνόμαστε. Ακόμα και αν εξακολουθούμε να ζούμε με τους γονείς μας, νομικά, είμαστε ενήλικες και φυσικά η πρόσβασή τους στη ζωή μας αλλάζει. Βεβαίως ίσως να χρειάζεται να τηρούμε κάποιες συνήθειες και κανόνες όταν ακόμα ζούμε στο σπίτι τους, αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, μπορούμε και είναι απαραίτητο να βάζουμε κάποια απαραβίαστα όρια έστω και σε μικρότερη κλίμακα.

Όχι γιατί απλά “έτσι είναι το σωστό” αλλά μέρος της ενηλικίωσης είναι να αποφασίζουμε οι ίδιοι για εμάς. Πολύ συχνά την οριοθέτηση οι γονείς τη μεταφράζουν ως έλλειψη σεβασμού ίσως γιατί δυσκολεύονται να αποδεχθούν πως πλέον δεν έχουν την ίδια επίδραση στη ζωή μας, παρόλο που ξέρουν τι θα πουν για να μας πυροδοτήσουν και να πάρουν αυτό που θέλουν.

Είναι πολύ δύσκολο να οριοθετούμαστε και να ξεχνάμε τις ανάγκες και τα θέλω μας όταν καταλαβαίνουμε τη δυσαρέσκειά τους απλώς διαβάζοντας τη γλώσσα του σώματός τους ή παρατηρώντας και την πιο ανεπαίσθητη αλλαγή στη διάθεσή τους. Αυτό όμως που συμβαίνει όταν δεν οριοθετούμαστε, είναι να καταλήγουμε απογοητευμένοι και θυμωμένοι με τον εαυτό μας γι’αυτό και είναι σημαντικό κάποια στιγμή να αναρωτιόμαστε “εγώ τι θέλω;”

Κάποιες ενδείξεις που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε πότε παραβιάζεται το όριό σας είναι οι παρακάτω

– γνωρίζουν αρκετά πράγματα και λεπτομέρειες της σχέσης σας
– παρεμβαίνουν στις διαφωνίες που έχετε με άλλους ανθρώπους
– δεν σέβονται και δεν ρωτάνε τη γνώμη σας
– μπαίνουν στο δωμάτιό σας χωρίς να χτυπάνε την πόρτα
– έχετε την τάση να τους λέτε εύκολα ναι ακόμα και αν δεν θέλετε επειδή νιώθετε υποχρεωμένοι που σας φιλοξενούν

Το να οριοθετούμαστε είναι δύσκολο και το κάνει ακόμα πιο δύσκολο με τους κοντινούς μας ανθρώπους γιατί τους είναι δύσκολο να αποδεχθούν πως έχουμε αλλάξει. Να θυμάστε πάντα πως το όριο δεν πάμε να το βάλουμε ποτέ στον άλλον. Το όριο το βάζουμε στον εαυτό μας. Με το να τοποθετούμαστε, με το να επικοινωνούμε το πώς νιώθουμε με κάποια συμπεριφορά, με το τι δεχόμαστε-επιτρέπουμε και τι όχι.

Ευτυχισμένη ζωή

https://www.theatlantic.com/podcasts/archive/2021/11/how-to-prioritize-joy-lorigottlieb-arthurbrooks-happiness-2021/620787/

Ως ενήλικες, πολλοί από εμάς “αναγκαζόμαστε” να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας με τη χαρά. Όσο οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται, ο χρόνος μας περιορίζεται και οι προκλήσεις αυξάνονται, γίνεται όλο και πιο δύσκολο όχι μόνο να βρούμε χρόνο ή κυρίως διάθεση για διασκέδαση, αλλά κυρίως, να στεκόμαστε και να συνειδητοποιούμε πώς νιώθουμε και να καταλάβουμε “τι με κάνει να χαίρομαι;” 

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς των podcasts του The Atlantic “How to start over” -ευχαριστώ πολύ τη φίλη του μπλογκ που μου το έστειλε- η ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας Lori Gottlieb, λέει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τους τρόπους που θα μας βοηθήσουν να φτιάξουμε μια ευτυχισμένη ζωή. Τα περισσότερα είμαι σίγουρη πως τα έχετε σκεφτεί ή τα έχετε ξανακούσει. Εγώ κράτησα τα παρακάτω. 

Πολλοί άνθρωποι διαχωρίζουν τα συναισθήματα ως καλά και κακά. “Η χαρά είναι ένα θετικό συναίσθημα και ο θυμός ή η λύπη αρνητικά”, αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Όλα τα συναισθήματά μας είναι θετικά γιατί εάν σταθούμε και έχουμε επίγνωση γι’αυτά, θα καταλάβουμε και τι θέλουμε, τι χρειαζόμαστε. Τα συναισθήματά μας είναι σαν πυξίδα. Το να μην έχουμε πρόσβαση σε αυτά, είναι σαν να έχουμε ένα ελαττωματικό GPS. Πιστεύουμε πως αν μουδιάσουμε τα συναισθήματά μας -εντάξει, έχεις τα πάντα, δεν σου συμβαίνει κάτι κακό, τελείωνε- η θλίψη, το άγχος, ο θυμός δεν είναι κάτι, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα μήνυμα. Μας λέει κάτι για τη ζωή μας, πως ίσως χρειάζεται κάτι να αλλάξει. 

Αισθανόμαστε ότι το μούδιασμα είναι απλά η απουσία συναισθημάτων. Στην πραγματικότητα το μούδιασμα είναι η αίσθηση ότι κατακλυζόμαστε από πάρα πολλά συναισθήματα και συνήθως εκδηλώνονται με άλλους τρόπους (υπερβολικό φαγητό, ποτό, δουλειά, ατονία, έλλειψη συγκέντρωσης) Τα συναισθήματα είναι εκεί αλλά εκδηλώνονται διαφορετικά. Γι’αυτό είναι πολύ σημαντικό να έχουμε επίγνωση των συναισθημάτων μας και να τα αποδεχόμαστε γιατί έτσι καταλαβαίνουμε τι μας συμβαίνει, μας δίνουν πληροφορίες. Τι μου προκαλεί άγχος και τι χρειάζομαι; τι είναι αυτό που με θυμώνει και τι χρειάζομαι; υπάρχει κάτι που εάν αλλάξω στη ζωή μου θα είναι καλύτερα για μένα; 

«θέλω να κάνω mute-να βάλω στο αθόρυβο τη λύπη» ή «θέλω να σβήσω τον πόνο» όμως εάν βάλουμε στο αθόρυβο τον πόνο, θα μπει στο αθόρυβο και η χαρά. Εάν μπει σε mute μια πτυχή της συναισθηματικής μας εμπειρίας, θα σιγάσουν όλες. Το κουμπί της σίγασης είναι ένα.  

Η Lori σε κάποιο σημείο αναφέρεται και στον διαχωρισμού του “πονάω” και “υποφέρω”. Το να είμαστε άνθρωποι σημαίνει πως θα υπάρξουν στιγμές που θα παλέψουμε και που θα πονάμε. Όμως η ταλαιπωρία είναι κάτι που μερικές φορές κάνουμε στον εαυτό μας με την άρνηση, την αγανάκτηση, το παράπονο, την αυτολύπηση που περιβάλλεται από τον πόνο. Για να αφήσουμε την ταλαιπωρία, πρέπει πρώτα να επιτρέψουμε και να αποδεχτούμε τον πόνο. Και στην ψυχοθεραπεία, αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα συζήτησης. Πώς φτιάχνουμε τα δικά μας βάσανα;

Στο λινκ θα βρείτε και την απομαγνητοφώνηση. Καλή Κυριακή!

Απαντώντας σε κακεντρεχή σχόλια

Ένας από τους πιο συνηθισμένους τρόπους να δείχνουμε την ενόχλησή μας είναι να μην τη δείχνουμε, να κάνουμε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και να αποστασιοποιούμαστε. Είναι όμως αυτό το καλύτερο για εμάς;

Εάν κάτι σας ενοχλεί μην το αφήνετε να περνάει έτσι. Άσχημες συμπεριφορές, αγενή και κακά σχόλια είναι χρήσιμο να εντοπίζονται και να επικοινωνούνται όταν συμβαίνουν ή όταν είμαστε έτοιμοι να μιλήσουμε για το πόσο μας ενόχλησαν. Όταν τέτοιου είδους κακομεταχείριση αγνοείται, δείχνουμε στους άλλους πως είναι εντάξει να μας μιλάνε όπως θέλουν και η κακή συμπεριφορά δεν σταματάει. Επίσης υπάρχουν και άνθρωποι που δεν φαντάζονται πως αυτά που λένε έχουν αντίκτυπο στους άλλους. 

Η αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών καλό θα είναι να αποφεύγονται όταν δεν γνωρίζουμε τον απέναντι και δεν έχουμε και την δυνατότητα να προβλέψουμε την αντίδρασή του. Σε τέτοιες περιπτώσεις προέχει πάντα η ασφάλειά μας.

Άμεση και καθαρή απάντηση σε κάποιο κακεντρεχές σχόλιο μπορεί να είναι:

  • Δεν μου άρεσε αυτός ο τρόπος
  • Θέλω να είσαι σίγουρος, κατηγορηματικός, να υπερασπίζεσαι τα συμφέροντά σου, όμως, να το κάνεις επιλέγοντας τις λέξεις σου και προσέχοντας τον τόνο και το ύφος σου, τουλάχιστον όταν μιλάμε μαζί. 
  • Θέλω να προσέχεις τι λες και πώς το λες
  • Επειδή θέλω να είμαι σίγουρη/ος πως κατάλαβα σωστά, μπορείς να μου εξηγήσεις τι εννοείς;
  • μου ακούστηκε και το εξέλαβα ως κακία
  • Δεν θέλω να μου μιλάς έτσι (όχι δεν μπορείς. δεν θέλω.)
  • μου ακούστηκε αρκετά συναισθηματικά φορτισμένο. υπάρχει κάτι άλλο από πίσω που χρειάζεται να συζητήσουμε;
  • πιστεύεις πως υπάρχει άλλος τρόπος να μου πεις αυτό που θες γιατί μου ακούστηκε κακεντρεχές;

Let’s Get Loud

Εάν ψάχνετε να δείτε κάτι για να περάσει ευχάριστα η ώρα ή απλά σας αρέσει η JLo μπορείτε να δείτε αυτό το σύντομο ντοκιμαντέρ που επικεντρώνεται στο 2019, όπου έκλεισε τα 50, και που εκείνη την αναφέρει ως τη χρονιά όπου όλα για όσα είχε δουλέψει μέχρι τότε, άρχισαν να συμβαίνουν. 

“Όλη μου τη ζωή πάλευα να ακουστώ, να με δουν και να με πάρουν στα σοβαρά” είναι το πρώτο που λέει για εκείνη. Αφού είδα το ντοκιμαντέρ διάβασα από περιέργεια κάποια άρθρα περισσότερο για να δω εάν αυτά που σκέφτηκα και ένιωσα συμπίπτουν με τις απόψεις άλλων.  Εάν και οι κριτικές σε καμία περίπτωση δεν ήταν ωμά φτηνές, έκανα στο μυαλό μου την εικόνα των δημοσιογράφων όταν έγραφαν τα σύντομα άρθρα που διάβασα: stiff upper lip ή ανεβασμένο φρύδι. “Γιατί κάποια σαν την Jennifer να τοποθετείται πολιτικά; γιατί επέλεξε να το κάνει τη στιγμή του super bowl; ένα δυναμικό σύμβολο του Χόλιγουντ με μια εμπνευσμένη ιστορία. Είναι αυτός ο λόγος για να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ; Εξαρτάται, από το αν είχε κερδίσει την αγάπη σας από την αρχή”. 

Προσωπικά, δυο πράγματα κρατάω από το ντοκιμαντέρ. Το ένα είναι αυτό που σκέφτηκα.

Ανεξάρτητα από το πόσο προσπαθούμε να χαρτογραφήσουμε την πορεία μας, πάντα θα εμφανίζονται μπροστά μας εμπόδια. Πολλές φορές τα εμπόδια θα είναι οι αποδοκιμασίες των άλλων, η κριτική τους, τα φτηνά κακεντρεχή τους σχόλια που θα αφορούν κυρίως την εμφάνισή μας, όποια δουλειά και αν κάνουμε. Οι άλλοι πάντα θα λένε και θα σκέφτονται διάφορα. Αυτά που επιλέγουν να σχολιάσουν και ο τρόπος που το κάνουν, περισσότερα λένε για εκείνους, παρά για εμάς.  Εμείς θα αποφασίσουμε αν θα μείνουμε καθηλωμένοι ή θα βρούμε έναν τρόπο να συνεχίσουμε να προχωράμε με σκληρή δουλειά αλλά και με το να μη νοιαζόμαστε για το τι σκέφτονται και με το να μάθουμε να αγνοούμε αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, δηλαδή τις συμπεριφορές των άλλων. 

Το δεύτερο είναι αυτό που ένιωσα. Αυτό που είδα εγώ είναι έναν άνθρωπο να παλεύει ακόμα να βγάλει την ταμπέλα που της είχαν βάλει ως παιδί: όχι της τραγουδίστριας και όχι της έξυπνης.

Όρια στην εργασία – Μέρος Β

Υπάρχουν τρόποι που θα κάνουν την εργασιακή μας καθημερινότητα καλύτερη και περισσότερο οριοθετημένη;

Το τοξικό εργασιακό περιβάλλον καταβάλει τη συναισθηματική και ψυχική μας κατάσταση με αποτέλεσμα η ικανότητά το να είμαστε παρόντες και καλά στην προσωπική μας ζωή να επηρεάζεται σημαντικά. Ένα τέτοιο περιβάλλον στερείται από όρια γι’αυτό, πριν πάρουμε την απόφαση να αποχωρήσουμε ίσως να αξίζει η προσπάθεια και να θέσουμε κάποια όρια και να είμαστε συνεπείς σε αυτά για να μπορέσουμε να δούμε εάν οι αλλαγές που ίσως γίνουν, έχουν μακροχρόνια διάρκεια.

Για αρχή, μπορούμε να δοκιμάσουμε

– να ξεχωρίσουμε τους συναδέλφους που δεν συμπεριφέρονται με τοξικό τρόπο μιας και το πιθανότερο είναι πως σ’ένα τέτοιο περιβάλλον δεν είμαστε μόνοι. Το υποστηρικτικό πλαίσιο που θα μας προσφέρει στήριξη είναι κρίσιμο. Εάν θέλουμε να κρατήσουμε αποστάσεις υπάρχουν σύμβουλοι ή ψυχοθεραπευτές που μπορούμε να απευθυνόμαστε όπου εκεί μπορούμε όχι μόνο να μιλήσουμε με άνεση και ασφάλεια αλλά και να δούμε καθαρά τις επιλογές μας.

– να κρατάμε συγκεκριμένο, λεπτομερές αρχείο-εσωτερική αλληλογραφία για θέματα της δουλειάς (πράγμα που πρέπει να κάνουμε έτσι και αλλιώς). Ειδικά σε περιπτώσεις που αντιμετωπίζουμε άσχημες συμπεριφορές καλό θα είναι να μπορούμε να το τεκμηριώνουμε. Σε τυχόν κλιμάκωση του θέματος είναι σημαντικό να είμαστε προετοιμασμένοι και έτοιμοι να μας υποστηρίξουμε.

– να απευθυνθούμε στον άμεσα προϊστάμενό μας εάν δεν το έχουμε ήδη κάνει. Δεν έχει σημασία εάν γνωρίζει την κουλτούρα του οργανισμού ή εάν ο ίδιος δεν είναι μέρος το προβλήματος. Είναι σημαντικό να ενημερώνουμε, να εξαντλούμε όλα τα μέσα για να κάνουμε την καθημερινότητά μας καλύτερη. Ο τρόπος που θα τοποθετηθούμε είναι πολύ σημαντικός. κάποιες φορές περισσότερο και από το περιεχόμενο. μιλάμε για εμάς, τη δική μας δυσκολία και τι χρειαζόμαστε.

– να βρούμε την ταυτότητά μας εκτός δουλειάς με το να περνάμε χρόνο με δραστηριότητες, χόμπι ή έναν σκοπό σημαντικό για εμάς σίγουρα θα μας βοηθήσει να δούμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Το επάγγελμά μας δεν καθορίζει την ταυτότητά μας.

– εάν τα πράγματα έχουν γίνει πραγματικά αφόρητα, ίσως έχει έρθει η ώρα να σχεδιάσουμε στρατηγική εξόδου με το να αναζητήσουμε άλλες ευκαιρίες εργασίας.

Επειδή βρεθήκαμε σε μια δύσκολη συνθήκη δεν σημαίνει πως δεν έχουμε επιλογές ή πως ήρθε το τέλος της καριέρας μας. Εάν κανένας τρόπος δεν μας βοηθήσει, τουλάχιστον θα ξέρουμε πως κάναμε το καλύτερο δυνατό για να βελτιώσουμε τη ζωή στο γραφείο.

Όρια στην εργασία – Μέρος Α 

Οι κρίσεις που αντιμετωπίζουμε στη σταδιοδρομία μας τείνουν να μας συναντούν σε συγκεκριμένες περιόδους που πολλές φορές δυσκολευόμαστε και οι ίδιοι να καταλάβουμε και να εντοπίσουμε τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να πάρουμε μια διαφορετική πορεία. Όσο σημαντικό είναι να ακούμε τον εαυτό μας, να καλύπτουμε τις ανάγκες και να κυνηγάμε τα όνειρά μας, άλλο τόσο σημαντικό είναι να στεκόμαστε λίγο και να αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο νιώθουμε δυσαρέσκεια τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία.

Η ισχυρή μας επιθυμία να βρούμε μια νέα επαγγελματική ταυτότητα ή μια καινούργια δουλειά θα μπορούσε να συνδέεται -μαζί με άλλες αιτίες- με ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον, όπου η κατάσταση της συναισθηματικής και ψυχικής μας υγείας επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό.

Πριν σιγουρευτούμε πως η μόνη λύση είναι να αποχωρήσουμε από έναν εργασιακό χώρο, ίσως θα μας βοηθήσει να αναρωτηθούμε τα εξής: α) έχω προσπαθήσει να οριοθετηθώ;
β) με τι τρόπο συμβάλλω σε αυτή την κατάσταση; γ) υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να βελτιώσω τις συνθήκες;  

Κάποιες φορές, όσο δύσκολο και αν είναι, η καινούργια αρχή που χρειαζόμαστε είναι με τον εαυτό μας. Τι σημαίνει όμως όταν λέμε πως δυσκολευόμαστε να οριοθετηθούμε στον εργασιακό μας χώρο; Εννοούμε ότι

  • Κάνουμε τη δουλειά και των άλλων συναδέλφων
  • δεχόμαστε πολύ συχνά ερωτήσεις για την προσωπική μας ζωή
  • αναλαμβάνουμε περισσότερα από όσα μπορούμε με αποτέλεσμα να επιβαρυνόμαστε
  • δυσκολευόμαστε να αναθέτουμε τη δουλειά και σε άλλους 
  • υπάρχει ερωτική διεκδίκηση που δεν θέλουμε 
  • δεν αμοιβόμαστε για το έργο που παρέχουμε
  • δεν παίρνουμε την άδειά μας 
  • δεν μπορούμε να πούμε όχι σε κάτι και ας ξέρουμε πως δεν θα ανταπεξέλθουμε 
  • εργαζόμαστε και στην άδειά μας

Αυτό που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την οριοθέτηση στο χώρο εργασίας είναι ο φόβος των υπαλλήλων ότι θα χάσουν τη δουλειά τους.  

Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν πως η συμπεριφορά τους είναι προσβλητική, ανορίοτη και ανάρμοστη. Τα όρια δεν είναι κοινή λογική. Τα όρια μαθαίνονται. Στους εργασιακούς χώρους, τα όρια επικοινωνούνται -ή θα έπρεπε να επικοινωνούνται- με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο, από το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού και φυσικά από τη συμπεριφορά των Διευθυντών-Προϊσταμένων η οποία είναι και αυτή που θέτει όρους και δημιουργεί κλίμα. 

Ο φόβος της εγκατάλειψης

Εάν το μότο μας είναι “φεύγω προτού με αφήσουν” το πιθανότερο είναι να μείνουμε για πάντα μόνοι.

Οι περισσότεροι θέλουμε και έχουμε ανάγκη από αγάπη και κοντινότητα.  Ο φόβος, όμως, είναι εξίσου ισχυρή δύναμη και ανταγωνίζεται αυτή μας την ανάγκη. Παρόλο που οι ανάγκες μένουν ακάλυπτες όταν δεν ερχόμαστε κοντά, μπορεί να νιώθουμε μεγαλύτερη ασφάλεια όταν δεν το κάνουμε. Με τον τρόπο αυτό, δεν διακινδυνεύουμε την αβεβαιότητα που προκύπτει από τη στενή συναισθηματική σχέση με έναν άλλον άνθρωπο. Δεν διακινδυνεύουμε να πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε αυτό που είμαστε, κάτι που περικλείει τη συναισθηματική ειλικρίνεια, αλλά και την πιθανή απόρριψη των συναισθημάτων μας. Δεν διακινδυνεύουμε την εγκατάλειψή μας από τους άλλους. Δεν βιώνουμε την αμηχανία που συνεπάγεται η αρχή μιας σχέσης που για πολλούς είναι πραγματικά αφόρητη.

Όταν δεν πλησιάζουμε στενά κάποιους ανθρώπους, ξέρουμε τι να περιμένουμε: τίποτα.
Η στενή επαφή-η οικειότητα έχουν συχνά ως συνέπεια την αίσθηση της απώλειας του ελέγχου. Η οικειότητα θέτει σε δοκιμασία τους βαθύτερους φόβους μας για το ποιοι είμαστε και για το εάν είναι αποδεκτό να είμαστε ο εαυτός μας, για το ποιοί είναι οι άλλοι και εάν είναι αποδεκτό να είναι εκείνοι αυτό που είναι. Απαιτείται ειλικρίνεια, αυθορμητισμός, εμπιστοσύνη, αποδοχή του εαυτού μας και αποδοχή των άλλων.

Ο τρόπος που επιβεβαιώνω τον εαυτό μου

Το απόφθεγμά μου είναι ‘το να είμαστε καλά είναι κάτι που μαθαίνεται’ αν και το τελευταίο διάστημα από αυτά που ακούω, διαβάζω, βλέπω και παρατηρώ και σε μένα, όχι μόνο το να είμαστε καλά αλλά και απλά να εμφανιζόμαστε κάπου, έχει γίνει ‘δουλειά’ πλήρης απασχόλησης με αρκετά logistics και πρέπει.

‘Πρέπει’ που τις περισσότερες φορές αφορούν τη συνεχή αυτοεπιβεβαίωση, υπενθύμιση στον εαυτό μας για το πόσα πολλά έχουμε καταφέρει ως τώρα, πως το υγιές είναι να αποδεχόμαστε όλα μας τα συναισθήματα και φυσικά πόσο δικαιολογημένο είναι να δυσκολευόμαστε ψυχολογικά μετά από δύο δύσκολα πανδημικά χρόνια και τον πολύ πρόσφατο και συνεχιζόμενο πόλεμο.

Είναι όλο αυτό κουραστικό; Φυσικά και είναι. Θα ήταν πιο ήρεμο και ξέγνοιαστο το να γίνονται τα πράγματα από μόνα τους; Εννοείται. Συμφωνούμε πως μέχρι να γίνει αυτό, θα χρειαστεί να κάνουμε κάποια πράγματα μόνοι μας;

Στο παρακάτω άρθρο διαβάζουμε για την αυτοεπιβεβαίωση -ή μάλλον για τον τρόπο που επιβεβαιώνουμε τον εαυτό μας, στο τι εστιάζουμε- και για τις πολυάριθμες μελέτες που λένε για τα οφέλη που αποκομίζουμε με την αυτοεπιβεβαίωση, κυρίως για την επίδραση που έχει στο άγχος. Επιβεβαίωση δεν είναι να λέω ‘θέλω να δυναμώσω τον εαυτό μου και να βρω τρόπους να πω πόσο πολύ μου αρέσω” αλλά, να προσδιορίσω ακριβώς τι είναι αυτό που μου αρέσει στον εαυτό μου τώρα και αναγνωρίζω ως σημαντικό και εκτιμώ. Δηλαδή, αυτά που λέμε για τον εαυτό μας τα πιστεύουμε κιόλας.

Στο άρθρο αναφέρονται και τρεις έρευνες για το πώς η αυτοπεπιβεβαίωση μειώνει τα επίπεδα του άγχους. Στο τέλος, οι ειδικοί προτείνουν τρόπους αυτοεπιβεβαίωσης και μας λένε τα παρακάτω:

  • Να αποκτήσουμε μια πολυδιάστατη ζωή. Να συμμετέχουμε σε δραστηριότητες που συμβάλλουν σε αυτό που είμαστε. Αυτό, θα μας προσφέρει και άλλα ψυχολογικά οφέλη, όπως ευχαρίστηση, ικανοποίηση, επαφή με άλλους ανθρώπους.
  • Οι επιβεβαιώσεις μας να είναι αυθεντικές. Ο τρόπος που τις διατυπώνουμε καλό θα ήταν να συνάδουν με αξίες που είναι σημαντικές για εμάς και τις πεποιθήσεις μας. Εάν αυτό είναι κάτι που μας δυσκολεύει, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε με δηλώσεις που αντικατοπτρίζουν αυτό που θέλουμε να πιστεύουμε για τον εαυτό μας.

Η Natalie Dattilo, κλινική ψυχολόγος, μια άσκηση που δίνει στους θεραπευόμενούς της είναι να γράφουν 50 δηλώσεις για τον εαυτό τους και να βαθμολογούν κατά πόσο τις πιστεύουν σε μια κλίμακα από το 0 μέχρι το 100. Τους λέει πως εάν μια πεποίθηση-δήλωση είναι κάτω από 50, να τη διατυπώσουν ξανά μέχρι να γίνει πιστευτή.

Σημαντικό, είναι να δίνουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να κρατάμε αυτά που αγαπάμε και εκτιμάμε και που δεν χρειάζεται να δίνουμε εξηγήσεις γι’αυτά. Πολλές φορές ζούμε τη ζωή μας με τρόπο που μπορεί να χάσουμε την επαφή μας με πράγματα που αγαπάμε πραγματικά και που μας δίνουν την αίσθηση του σκοπού.

Στο λινκ μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο.

https://www.washingtonpost.com/wellness/2022/05/02/do-self-affirmations-work/?fbclid=IwAR3Wuh2mgndO1quxWRqoJTdqAWg2n0Vd2KuzGlzAwElbc02QIgo689Mxf1s