Ένας από τους λόγους για τους οποίους ανησυχούμε για αυτά που μας απασχολούν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα θέλαμε είναι ότι δεν δίνουμε στις έγνοιες μας και στους φόβους μας την κατάλληλη προσοχή που χρειάζονται για να τους κατευνάσουμε. Πιστεύουμε ότι έχουμε επίγνωση και κάνουμε κάτι για αυτά που μας ανησυχούν επειδή απλά τα σκεφτόμαστε συνέχεια.  Υπάρχει όμως πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ της εμμονής με μια ανησυχία και στο να την αναλύουμε με λογική και ψυχραιμία. Μπορεί να μας απασχολεί ένα θέμα χωρίς να το σκεφτόμαστε πραγματικά.

Κάθε φορά που νιώθουμε να μας κατακλύζει μια αγχωτική σκέψη, ίσως βοηθάει περισσότερο να αφιερώνουμε χρόνο και κυρίως να της δίνουμε χώρο. Δηλαδή, να κάνουμε σενάρια για το πώς ένα πρόβλημα θα μπορούσε να μας δυσκολέψει αρκετά τη ζωή και να φανταστούμε το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί. Όταν φανταζόμαστε με λεπτομέρειες το χειρότερο σενάριο, κάποιοι φόβοι μας θα έρθουν στο φως και στη συνέχεια θα μπορούμε να τους καθησυχάσουμε με τη λογική και κάνοντας reality check.

Αρκετές φορές όταν ανησυχούμε πολύ για κάτι αμφιταλαντευόμαστε μεταξύ της ελπίδας πως όλα θα πάνε καλά και του φόβου πως θα γίνει το χειρότερο. Τι θα συμβεί όταν κοιτάξουμε τον φόβο μας κατάματα; ακόμα και το χειρότερο σενάριο να επιβεβαιωθεί πόσο βιώσιμο θα μπορούσε να είναι; Φυσικά και θέλουμε τα πράγματα να πάνε καλά αλλά μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με τα χειρότερα; Πώς θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας ζώντας με ένα πρόβλημα όταν αυτό είναι άλυτο; Πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε, θα ήταν σχεδόν σίγουρα δυνατό να επιβιώσουμε παρά τις απώλειές μας. Γιατί αυτό που νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που θα μπορούσαμε πραγματικά να αντέξουμε. Είμαστε πολύ πιο ανθεκτικοί από ό,τι πιστεύουμε.