για τη χρονιά που δεν θα ξεχάσεις όσο ζεις αλλά δεν θυμάσαι κ αρκετά από αυτή

που έγινες πάλι η μικρή αδερφή της αδερφής σου και εκείνη ήταν συνέχεια εδώ όπως πάντα

που σκέφτηκες και αρκετές φορές είπες δυνατά με έπαρση, κλάμα και γέλιο τη φράση “γιατί σε μένα που είμαι τόσο καλός άνθρωπος;” και η αλήθεια είναι πως το πιστεύεις

που σου έλειψαν οι βόλτες στο Φάληρο

που αποδέχτηκες πως δεν θες και δεν γίνεται να συγχωρέσεις κάποιους ανθρώπους

που πήρες αναγκαστικό διάλειμμα από τη δουλειά σου

που η παιδική σου φίλη όταν ήσουν αυστηρή με σένα έπαιρνε με δυναμισμό το μέρος σου και σου έβρισκε πάντα μια δικαιολογία για τα λάθη και τις παραλείψεις σου

που πρώτη φορά δεν ήσουν για τόσους μήνες μαζί με τις γάτες σου και σου έλειπαν όσο τίποτα άλλο,  όμως, συγκατοίκησες μ’εναν μεγάλο σκύλο -όχι τόσο εκδηλωτικό- άρα μισό γάτο.

που κατά το γνωστό σου μοτίβο έκλαιγες σιωπηλά νιώθοντας ανήμπορη για όλα μέχρι που τελικά είπες “δεν θα στο κάνω εύκολο “.

Καλή Χρονιά