Όσο ήμασταν παιδιά ή λίγο πριν την ενηλικίωση, η φιλία ήταν κάτι που δεν μας δυσκόλευε τόσο. Οι άνθρωποι γύρω μας ήταν «δεδομένοι» μοιραζόμασταν το ίδιο θρανίο, τις ίδιες παρέες και η οικειότητα χτιζόταν σχεδόν αυτόματα, χωρίς μεγάλη προσπάθεια.

Μεγαλώνοντας, όμως, αυτή η ευκολία χάνεται. Σε αυτό το άρθρο του Guardian, διαβάζουμε ότι ο τρόπος που έχει διαμορφωθεί η ζωή μας -με το ατελείωτο streaming, τα delivery apps- μας απομονώνει εύκολα. Ξαφνικά, το να βάλουμε έναν νέο άνθρωπο στη ζωή μας αρχίζει να μοιάζει με ένα επιπλέον project για το οποίο συχνά νιώθουμε ότι δεν έχουμε τα αποθέματα ενέργειας. Γινόμαστε πιο επιφυλακτικοί, παγιδευμένοι στην ιδέα ότι οι θέσεις στις ζωές των άλλων είναι ήδη πιασμένες.

Διαβάζουμε πως η λύση βρίσκεται στην αναζήτηση ενός «τρίτου χώρου»: ενός μέρους πέρα από το σπίτι και τη δουλειά -όπως μια ομάδα χόμπι ή εθελοντισμού- όπου η συχνή επαφή βοηθάει να εξελιχθεί η οικειότητα. Μια άλλη ιδέα είναι να θυμηθούμε και να έρθουμε πάλι σε επικοινωνία με παλιούς γνωστούς, φίλους. Αντί να περιμένουμε την τύχη, καλούμαστε να γίνουμε εμείς οι «διοργανωτές», προτείνοντας έναν απλό καφέ, ακόμα και αν αυτό στην αρχή μοιάζει άβολο.

Το να κάνουμε φίλους ως ενήλικες απαιτεί πλέον κάτι που στα νιάτα μας ήταν περιττό: την πρόθεση. Βοηθάει να το επιδιώκουμε συνειδητά, να αντέχουμε την αμηχανία των πρώτων συναντήσεων, το όχι που μπορεί να ακούσουμε και να δίνουμε πραγματικό χώρο στο καινούργιο. Ίσως η λύση είναι να μην ψάχνουμε τον τέλειο κολλητό που θα ταυτιστεί μαζί μας σε όλα, αλλά το να έχουμε κάποιον να μοιραστούμε την κούραση, τη χαρά ή ακόμα και τη σιωπή μας.