Έχετε παρατηρήσει ποτέ ότι μπορεί να μη συμπαθείτε κάποιον, κι όμως να τον σκέφτεστε περισσότερο απ’ όσο θα θέλατε; Να σας ενοχλεί τι είπε, πώς φέρθηκε, τι έκανε ή ακόμα και το πώς τον βλέπουν οι άλλοι; 

Οι άνθρωποι που μας ενοχλούν συχνά καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο στο μυαλό μας απ’ όσο θα θέλαμε και όχι απαραίτητα επειδή έχουν πραγματικά τόση σημασία για εμάς. Μπορεί να συμβαίνει επειδή ενεργοποιούν μια δική μας ανασφάλεια, έναν φόβο, μια ανάγκη για αποδοχή ή ακόμα και μια πλευρά του εαυτού μας που δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε.

Μερικές φορές, αυτό που μας ενοχλεί στους άλλους μπορεί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης. Μπορεί να μας δείξει τι θεωρούμε σημαντικό, τι δεν ανεχόμαστε ή τι φοβόμαστε μήπως γίνουμε κι εμείς. Άλλες φορές, μπορεί απλώς να μας θυμίζει μια δύσκολη εμπειρία ή έναν άνθρωπο από το παρελθόν.

Αντί να αναρωτιόμαστε μόνο «Γιατί με εκνευρίζει τόσο αυτός ο άνθρωπος;», μπορούμε να αναρρωτηθούμε: «Τι είναι αυτό που μ ενοχλεί στη συγκεκριμένη συμπεριφορά;»

Δεν χρειάζεται να συμπαθούμε όλους τους ανθρώπους. Ούτε να δικαιολογούμε συμπεριφορές που μας στεναχωρούν. Χρειάζεται όμως να μπορούμε να κατανοούμε τις αντιδράσεις μας και να βάζουμε τα όριά μας εκεί που χρειάζεται.

Γιατί, αρκετές φορές, οι άνθρωποι που μας ενοχλούν περισσότερο δεν μας μαθαίνουν τόσο πολλά για εκείνους όσο μας αποκαλύπτουν πράγματα για εμάς.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό: να μάθουμε να κοιτάμε όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό μας μέσα από τις σχέσεις μας.