Ανοίγεις τα social media. Κάποιος ταξιδεύει, κάποιος παντρεύεται, κάποιος αγόρασε σπίτι, κάποιος ξεκίνησε μια καινούργια δουλειά, κάποιος άλλος φαίνεται να έχει βρει την ισορροπία που εσύ ψάχνεις εδώ και καιρό, και ξαφνικά, η δική σου ζωή μοιάζει να είναι λίγο πιο πίσω.

Μπορεί να μην το παραδεχόμαστε εύκολα, όμως, η σύγκριση έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας. Βλέπουμε τις ζωές των άλλων μέσα από μια οθόνη και πολλές φορές χωρίς να το καταλάβουμε τις χρησιμοποιούμε ως μέτρο για να αξιολογήσουμε τη δική μας ζωή. Το σπίτι που δεν έχουμε ακόμη, η δουλειά που δεν έχουμε, το ταξίδι που δεν μπορούμε να κάνουμε, η σχέση που δεν έχουμε, η οικονομική άνεση που φαίνεται να έχουν όλοι οι άλλοι.

Βέβαια, υπάρχει κάτι που ξεχνάμε: Συγκρίνουμε τη δική μας καθημερινότητα με την εικόνα που επιλέγει να δείξει κάποιος άλλος. Στα social media σπάνια βλέπουμε της αμφιβολίες, τους φόβους, τις απογοητεύσεις, τις αποτυχημένες προσπάθειες ή τις δύσκολες νύχτες. Βλέπουμε κυρίως το αποτέλεσμα και έτσι δημιουργείται εύκολα η ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι προχωρούν, ενώ εμείς μένουμε πίσω.

Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα δημιουργεί πραγματικές δυσκολίες, η σύγκριση μπορεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερη. Όταν η απόκτηση ενός σπιτιού, η οικονομική ανεξαρτησία ή ακόμη κ μια απλή αίσθηση ασφάλειας μοιάζουν όλο και πιο δύσκολες, είναι εύκολο να αναρωτηθούμε “γιατί όλοι οι άλλοι μπορούν και γω όχι;”

Η ζωή δεν είναι αγώνας δρόμου, δεν υπάρχει μια ηλικία στην οποία πρέπει να έχεις βρει τη δουλειά των ονείρων σου, μια ηλικία που πρέπει να έχεις παντρευτεί, ένα συγκεκριμένο εισόδημα που πρέπει να έχεις ή ένα συγκεκριμένο επίπεδο ζωής στο οποίο πρέπει να έχεις φτάσει. Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του διαδρομή, διαφορετικές δυσκολίες, συνθήκες και αφετηρίες. Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι “γιατί όλοι τα καταφέρνουν μένα” αλλά “με ποιου τη ζωή συγκρίνω και γιατί”.

Γιατί πολλές φορές δεν χρειαζόμαστε μια καλύτερη ζωή, χρειαζόμαστε μια πιο δίκαιη ματιά στη ζωή που ήδη έχουμε. Να αναγνωρίσουμε όσα έχουμε καταφέρει -ακόμα κ αν δεν φαίνονται εντυπωσιακά σε μια φωτογραφία- να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να βρίσκεται σε μια διαφορετική φάση, να μην ξεχνάμε πως η αξία μας δεν μετριέται στα ταξίδια, στα χρήματα ή στα κοινωνικά ‘επιτεύγματα’.

Και ίσως, την επόμενη φορά που θα κοιτάξουμε τη ζωή κάποιου και θα νιώσουμε ότι εμείς μένουμε πίσω, να αφήσουμε για λίγο την οθόνη και να κοιτάξουμε τη δική μας ζωή, όχι για να δούμε πόσο απέχουμε από τους άλλους, αλλά για να δούμε πόσο εμείς έχουμε προχωρήσει.