Υπάρχουν πρωινά που, πριν ακόμη σηκωθούμε από το κρεβάτι, έχουμε ήδη έρθει αντιμέτωποι με τα προβλήματα του κόσμου. Με το κινητό μέσα σε λίγα λεπτά έχουμε διαβάσει για έναν πόλεμο, μια καταστροφή, ένα έγκλημα, μια πολιτική κρίση. Και μετά πρέπει να σηκωθούμε, να πάμε στη δουλειά μας, να συνεχίσουμε κανονικά τη ζωή μας. Μπορούμε να είμαστε καλά όταν γύρω μας συμβαίνουν τόσα άσχημα πράγματα;  

Το να ενημερωνόμαστε είναι σημαντικό αλλά όταν η ενημέρωση γίνεται συνεχής έκθεση σε αρνητικές ειδήσεις; Θα απαντήσει κάποιος “τότε σταμάτα να ακούς και να διαβάζεις ειδήσεις που ξέρεις πως στο τέλος θα σε κάνουν να αισθανθείς χειρότερα”. 

Γιατί όμως δυσκολευόμαστε να σταματήσουμε; Δεν είμαστε όλοι δημοσιογράφοι για να ενημερωνόμαστε και να ξέρουμε κάθε στιγμή τι γίνεται για να καταγράφουμε μια είδηση. Ίσως να είναι η ανάγκη να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο. Όταν ακούμε μια είδηση που φαίνεται πρωτοφανής, απίστευτη, θέλουμε να ξέρουμε τι συμβαίνει, τι θα γίνει μετά, αν υπάρχει κάποια εξέλιξη.

Όμως, περισσότερη πληροφορία δεν σημαίνει και περισσότερος έλεγχος αλλά ίσως περισσότερη εγρήγορση η οποία κουράζει. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε τα πάντα για να νοιαζόμαστε. Άλλο ενημερώνομαι και άλλο εκτίθεμαι όλη την ώρα. Μπορούμε να επιλέγουμε πότε και πόσο θα ενημερωνόμαστε. 

Κάποιος μπορεί να σκεφτεί “μπορώ, επιτρέπεται να είμαι χαρούμενος όταν οι άνθρωποι γύρω μου υποφέρουν;” Η δική μας χαρά δεν ακυρώνει τον πόνο του διπλανού μας. Μπορούμε να γνωρίζουμε ότι ο κόσμος μπορεί να υποφέρει και ταυτόχρονα να χαιρόμαστε όταν περνάμε χρόνο και απολαμβάνουμε πράγματα μ’έναν αγαπημένο μας. Μπορούμε να νοιαζόμαστε και ταυτόχρονα να ζούμε.  

Μπορούμε να συγκινούμαστε από μια είδηση και λίγο αργότερα να γελάμε. Αυτές οι δύο καταστάσεις δεν αλληλοαναιρούνται. Ψυχική ανθεκτικότητα δεν σημαίνει ότι δεν μας επηρεάζει τίποτα. Σημαίνει ότι μπορούμε να νιώθουμε χωρίς να μας κατακλύζουν τα συναισθήματά μας.

Να ενημερωνόμαστε χωρίς να παρακολουθούμε τα πάντα, να ενδιαφερόμαστε χωρίς να αισθανόμαστε υπεύθυνοι να λύσουμε όλα τα προβλήματα του κόσμου, να αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα χωρίς να χάνουμε την επαφή με τη δική μας πραγματικότητα. Να επιλέγουμε αξιόπιστες πηγές, κάποιες ώρες της ημέρας να τις κρατάμε χωρίς ειδήσεις και κοινωνικά δίκτυα όχι ως άρνηση της πραγματικότητας, αλλά για να ξεκουράζουμε το μυαλό μας. Το σημαντικότερο είναι να μπορούμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας, να είμαστε σε επαφή μ’εμάς. 

Ίσως τελικά το ερώτημα δεν είναι «πώς να είμαστε καλά όταν ο κόσμος δεν είναι καλά;» αλλά “πώς μπορώ να νοιάζομαι για τον κόσμο χωρίς να χάνω τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν;” 

Ο κόσμος μπορεί να μην είναι πάντα καλά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται σε εμάς να είμαστε.