Πολλές φορές, στο τέλος μιας σχέσης οι πιο τρυφερές κουβέντες προέρχονται από εκείνον που έχει ήδη πάψει να είναι ερωτευμένος. Ίσως γιατί η τρυφερότητα δεν είναι πάντα ένδειξη βαθύτερης αγάπης. Κάποιες φορές είναι ένδειξη ότι η εσωτερική δυσκολία έχει τελειώσει.

Εκείνος που εξακολουθεί να αγαπά βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με τον φόβο της απώλειας, την ελπίδα, τον θυμό ή το παράπονο. Τα συναισθήματα είναι ακόμη ζωντανά και οι λέξεις βγαίνουν μέσα από τον πόνο. Δεν είναι πάντα οι πιο γλυκές είναι όμως οι πιο δύσκολες.

Αντίθετα, όταν κάποιος έχει ήδη αποδεχτεί το τέλος, μπορεί να κοιτάξει τον άλλον με περισσότερη ηρεμία και καλοσύνη. Η τρυφερότητα γίνεται ευκολότερη, γιατί δεν συνοδεύεται πλέον από την αγωνία να κρατηθεί η σχέση. Ίσως, λοιπόν, η τρυφερότητα να μην αποκαλύπτει πάντα πόσο αγαπάμε έναν άνθρωπο. Ίσως να αποκαλύπτει σε ποιο σημείο του αποχαιρετισμού βρισκόμαστε.

Γιατί στις σχέσεις, οι λέξεις δεν έχουν αξία μόνο από αυτό που λένε, αλλά και από τη στιγμή στην οποία λέγονται.