Ίσως να μην είναι μόνο η συντροφικότητα, η τρυφερότητα ή η χαρά που μοιραζόμαστε με έναν άνθρωπο. Η αγάπη μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Μέσα από το βλέμμα του άλλου ανακαλύπτουμε πλευρές μας που μόνοι μας δυσκολευόμαστε να δούμε. Όταν κάποιος μας ακούει πραγματικά, μας καταλαβαίνει και μας αποδέχεται μαζί με τις αδυναμίες, τις αντιφάσεις και τις ανασφάλειές μας, έχουμε λίγο περισσότερο χώρο για να αποδεχτούμε κ εμείς τον εαυτό μας.
Η αγάπη μπορεί επίσης να λειτουργήσει σαν ένα αντίβαρο στους φόβους μας. Όταν το μυαλό γεμίζει καταστροφικά σενάρια, η παρουσία ενός άλλου ανθρώπου μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε τα πράγματα με περισσότερη ηρεμία και λιγότερη απειλή. Δεν χρειάζεται πάντα να μας δώσει λύσεις. Μερικές φορές αρκεί να είναι εκεί και να μας θυμίσει ότι αυτό που φοβόμαστε δεν είναι απαραίτητα αυτό που θα συμβεί.
Μέσα σε μια ουσιαστική σχέση μπορούμε επίσης να είμαστε για λίγο πιο ευάλωτοι. Δεν χρειάζεται να είμαστε διαρκώς δυνατοί, ψύχραιμοι, παραγωγικοί ή «σωστοί». Μπορούμε να κουραστούμε, να φοβηθούμε, να γκρινιάξουμε, να αποτύχουμε και να ζητήσουμε να μας κρατήσει κάποιος λίγο περισσότερο. Και ταυτόχρονα, ένας άνθρωπος που μας αγαπά πραγματικά δεν μας δίνει μόνο επιβεβαίωση. Μας βοηθά, με τρυφερότητα, να δούμε και όσα χρειάζεται να αλλάξουμε.
Ίσως τελικά η αγάπη να μην υπάρχει για να μας κάνει τέλειους ή συνεχώς ευτυχισμένους. Υπάρχει για να μας θυμίζει ότι μπορούμε να είμαστε άνθρωποι: ατελείς, ευάλωτοι, μερικές φορές δύσκολοι, αλλά άξιοι αγάπης. Και ίσως το πιο σημαντικό που μας προσφέρει είναι ακριβώς αυτό: έναν άνθρωπο μπροστά στον οποίο δεν χρειάζεται να προσποιούμαστε ότι τα καταφέρνουμε πάντα μόνοι μας.
Analyse this #not 