Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που, όσο κι αν προσπαθούμε, δυσκολευόμαστε να διαχειριστούμε αυτό που μας συμβαίνει.

Το μυαλό επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο γεγονός, το σώμα βρίσκεται σε ένταση και τα συναισθήματα είναι πολύ πιο έντονα από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Εκεί μπορεί να προστεθεί μια ακόμη δυσκολία: αρχίζουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας επειδή δεν τα καταφέρνουμε και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε “γιατί επηρεάζομαι τόσο πολύ;, γιατί δεν μπορώ να το ξεπεράσω; γιατί οι άλλοι φαίνεται να να καταφέρνουν καλύτερα;” 

Όμως, δεν χρειάζεται πάντα να είμαστε δυνατοί. Δεν αντιδρούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο στις δυσκολίες, ούτε έχουμε πάντα τις ίδιες αντοχές. Μια κατάσταση που κάποτε θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε, μπορεί σε μια άλλη περίοδο της ζωής μας να μοιάζει πολύ πιο δύσκολη.

Και όταν το συναίσθημα είναι έντονο, δεν είναι εύκολο να σκεφτούμε καθαρά ή να βρούμε αμέσως λύσεις. Μπορεί πρώτα να χρειαζόμαστε χρόνο για να αναγνωρίσουμε αυτό που νιώθουμε, χωρίς να προσπαθούμε να το διώξουμε.

Ίσως λοιπόν, αντί να ρωτάμε «πώς θα το ξεπεράσω;», να ρωτήσουμε: «Τι χρειάζομαι αυτή τη στιγμή;» Μπορεί να είναι λίγη ξεκούραση, μια συζήτηση με έναν άνθρωπο που εμπιστευόμαστε, λίγη απόσταση από όσα μας κατακλύζουν ή απλώς η αποδοχή ότι δεν έχουμε ακόμη όλες τις απαντήσεις.

Και αν αυτό που ζούμε μοιάζει περισσότερο από όσο μπορούμε να αντέξουμε μόνοι μας, το να ζητήσουμε βοήθεια δεν είναι αδυναμία. Είναι φροντίδα.

Δεν χρειάζεται να μπορούμε να διαχειριστούμε τα πάντα, πάντα. Μερικές φορές αρκεί να κάνουμε το επόμενο μικρό βήμα.