Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που όλα μοιάζουν λίγο πιο δύσκολα. Αισθανόμαστε κουρασμένοι, απογοητευμένοι, αγχωμένοι ή συναισθηματικά ευάλωτοι και θα θέλαμε απλώς κάποιος να μας αγκαλιάσει, να μας ακούσει και να μας διαβεβαιώσει πως όλα θα πάνε καλά. Ψάχνουμε μια φωνή που θα μας καθησυχάσει, μια παρουσία που θα μας κάνει να αισθανθούμε ασφάλεια, έναν άνθρωπο που θα μπορέσει να καταλάβει όσα δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε με λόγια.

Η ανάγκη για παρηγοριά είναι βαθιά ανθρώπινη. Δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά μια φυσιολογική έκφραση της ανάγκης μας για σύνδεση, αποδοχή και συναισθηματική ασφάλεια. Τι συμβαίνει, όμως, όταν δεν υπάρχει κάποιος δίπλα μας για να μας προσφέρει αυτή την ανακούφιση; Ή όταν, ακόμη κι αν έχουμε ανθρώπους που μας αγαπούν, δυσκολευόμαστε να τους εκφράσουμε όσα αισθανόμαστε;

Ίσως τότε χρειάζεται να μάθουμε να στεκόμαστε λίγο περισσότερο δίπλα στον εαυτό μας. Να αναπτύξουμε την ικανότητα να τον ακούμε, να τον κατανοούμε και να του προσφέρουμε τη φροντίδα που χρειάζεται. Με άλλα λόγια, να καλλιεργήσουμε την τέχνη της αυτοπαρηγοριάς. Αυτό σημαίνει να προσφέρουμε στον εαυτό μας συναισθηματική ανακούφιση και αίσθηση ασφάλειας όταν βιώνουμε δυσάρεστα ή έντονα συναισθήματα. Μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τη συναισθηματική μας κατάσταση, να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες μας και να διαχειριζόμαστε τις δύσκολες στιγμές με περισσότερη κατανόηση και λιγότερη αυστηρότητα.

Δεν σημαίνει ότι προσπαθούμε να εξαφανίσουμε τη θλίψη, να καταπιέσουμε τον θυμό ή να απομακρύνουμε το άγχος μας. Αντίθετα, σημαίνει ότι επιτρέπουμε σε αυτά τα συναισθήματα να υπάρχουν, χωρίς να τα αφήνουμε να καθορίζουν ολοκληρωτικά τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας.

Με απλά λόγια, αυτοπαρηγοριά σημαίνει να μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας όπως θα αντιμετωπίζαμε έναν άνθρωπο που αγαπάμε και περνάει δύσκολα.

Σημείωση: To κουκλάκι της φωτογραφίας μπορείτε να το βρείτε στο site του the school of life με 150 λίρες.