
Πόσες φορές έχουμε κοιτάξει τη ζωή κάποιου άλλου και έχουμε σκεφτεί ότι ίσως εκείνος τα έχει καταφέρει καλύτερα; Ότι οι σχέσεις των άλλων είναι πιο όμορφες, οι επιλογές τους πιο σωστές, η καθημερινότητά τους πιο ενδιαφέρουσα και η ζωή τους πιο κοντά σε αυτό που θα θέλαμε να ζούμε;
Παρατηρούμε τις ζωές των άλλων, συχνά μέσα από τα πιο όμορφα και φτιαγμένα στιγμιότυπά τους, και ασυνείδητα αρχίζουμε να αμφισβητούμε τη δική μας πραγματικότητα. Κάπως έτσι έρχεται η σκέψη ότι ίσως κάπου αλλού τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Σε μια άλλη σχέση, σε μια άλλη δουλειά, σε μια άλλη πόλη, σε μια διαφορετική εκδοχή της ζωής μας.
Όμως, το γρασίδι δεν γίνεται πιο πράσινο απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται σε έναν άλλο κήπο. Η διαρκής σύγκριση μας κάνει να εστιάζουμε σε όσα δεν έχουμε, παραβλέποντας όσα ήδη υπάρχουν στη ζωή μας. Μας απομακρύνει από τις δικές μας ανάγκες και επιθυμίες και μας οδηγεί να έχουμε προσδοκίες που μπορεί να μην είναι καν δικές μας. Όταν κοιτάζουμε διαρκώς προς τα έξω, κινδυνεύουμε να χάσουμε την επαφή με το μέσα μας. Να ξεχάσουμε τι πραγματικά μας κάνει ευτυχισμένους, τι έχει αξία για εμάς και τι θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Κάπως έτσι αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας σαν κάτι που χρειάζεται διαρκώς αντικατάσταση, αντί για κάτι που χρειάζεται φροντίδα. Οι σχέσεις δεν καλυτερεύουν από μόνες τους, η αυτοεκτίμηση δεν χτίζεται μέσα σε μια νύχτα, η προσωπική εξέλιξη δεν έρχεται χωρίς προσπάθεια. Ακόμη και η καθημερινότητά μας χρειάζεται μικρές, συνειδητές επιλογές για να αποκτήσει νόημα. Το να ποτίζουμε το δικό μας γρασίδι σημαίνει να επενδύουμε χρόνο, παρουσία, ενδιαφέρον σε όσα έχουν πραγματική σημασία για εμάς.
Σημαίνει να επικοινωνούμε αντί να απομακρυνόμαστε, να φροντίζουμε αντί να θεωρούμε δεδομένο, να αναγνωρίζουμε την αξία των μικρών πραγμάτων, να δίνουμε χώρο στους ανθρώπους μας, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μένουμε σε κάθε κατάσταση ή σχέση. Δεν χρειάζεται να ποτίζουμε έναν κήπο που μας πληγώνει, μας περιορίζει ή δεν μας επιτρέπει να ανθίσουμε. Η φροντίδα του εαυτού περιλαμβάνει και την αναγνώριση του πότε είναι ώρα να φύγουμε. Γιατί άλλο είναι να επενδύουμε σε κάτι που αξίζει και άλλο να εξαντλούμε τον εαυτό μας προσπαθώντας να διατηρήσουμε κάτι που δεν μας κάνει καλό.
Ίσως, λοιπόν, πριν αναζητήσουμε την επόμενη αλλαγή, αξίζει να σταθούμε για λίγο και να αναρωτηθούμε: Έχουμε δώσει στη ζωή μας τον χρόνο και την προσοχή που χρειάζεται; Έχουμε φροντίσει τις δικές μας ανάγκες ή περιμένουμε από τους άλλους να τις αναγνωρίσουν;
Γιατί το γρασίδι δεν είναι απαραίτητα πιο πράσινο κάπου αλλού. Είναι πιο πράσινο εκεί όπου υπάρχει φροντίδα, συνέπεια και αγάπη. Και μερικές φορές, αυτό που χρειάζεται να αλλάξουμε δεν είναι ο κήπος μας, αλλά ο τρόπος που τον φροντίζουμε.