Το παρακάτω άρθρο αφορά τη μοναξιά και σε πόσο μεγάλο βαθμό επηρεάζει την υγεία μας. Διαβάζοντάς το θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει για τη σύνδεση της μοναξιάς με τις παρανοϊκές ή παράλογες φαντασιώσεις. Ο καθένας μας μπορεί να γίνει παρανοϊκός -ή αν μας τρομάζει η λέξη- να αναπτύξει μια φαντασίωση ότι προδίδεται, χλευάζεται, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης ή βλάπτεται. Ας συμφωνήσουμε πως αυτό είναι πιο πιθανό να μας συμβεί εάν είμαστε ανασφαλείς, αποκομμένοι από τους ανθρώπους, μόνοι. 

Τέτοιες φαντασιώσεις είναι αντίδραση στο συναίσθημα ότι μας αντιμετωπίζουν με αδιαφορία. Οι παρανοϊκές ή οι παράλογες φαντασιώσεις -εάν φυσικά δεν υπάρχει άλλο υπόβαθρο- ναι μεν μας προκαλούν ανησυχία και ταραχή, αλλά πρόκειται για άμυνες. Άμυνες που μας προστατεύουν από μια πιο επιζήμια συναισθηματική κατάσταση: τη σκέψη, το συναίσθημα ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται και κανένας δεν νοιάζεται για μας. Όταν σκεφτόμαστε “με πρόδωσε” προστατεύουμε τον εαυτό μας από την πιο επώδυνη σκέψη “δεν με σκέφτεται κανένας”.

Το άρθρο βέβαια αναφέρεται στην επιδημία της μοναξιάς πριν τον covid και πόσο επιδεινώθηκε τα τελευταία δύο χρόνια. Θα σταθώ στις παρεμβάσεις που προτείνονται από την Dr. S. Cacioppo. 

Λέει λοιπόν πως για χρόνια οι άνθρωποι πιστεύαμε πως το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε για έναν άνθρωπο που υποφέρει από μοναξιά είναι να τον υποστηρίζουμε. Στην πραγματικότητα όμως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι όχι να προσφέρουμε βοήθεια, αλλά να του τη ζητήσουμε. Ακόμα και αν παίρνουμε την καλύτερη φροντίδα, εάν δεν δίνουμε κάτι πίσω, εξακολουθούμε να νιώθουμε μόνοι. Η φροντίδα είναι εξαιρετικά πολύτιμη αλλά δεν είναι αρκετή. 

Οι άνθρωποι ακμάζουμε όταν δίνουμε κάποιο νόημα στην καθημερινότητά μας, όταν είμαστε σε θέση να χτίζουμε υγιείς σχέσεις, όταν εμπλεκόμαστε και συνδεόμαστε σε κοινότητες και προσφέρουμε και όχι μόνο όταν δεχόμαστε.  Όταν μπορούμε να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη όχι μόνο γι’αυτά που μας συμβαίνουν αλλά και γι’αυτά που τελικά δεν μας συνέβησαν. 

Αλλά η πραγματική παρέμβαση για το πρόβλημα της μοναξιάς είναι στο να αλλάξει η κουλτούρα που μας κάνει να αποσυρόμαστε και να επικεντρωνόμαστε στη δουλειά. Ίσως θα πρέπει να αναδιαρθρώσουμε τη ζωή μας γύρω από τους ανθρώπους, μιας και οι συνδεδεμένοι άνθρωποι λένε πως ζουν περισσότερο, πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς.  

Ο κόσμος μας αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις και κρίσεις και η αντιμετώπισή τους απαιτεί δημιουργικότητα, ενσυναίσθηση, ανθεκτικότητα τα οποία όλα αυτά προϋποθέτουν τη φροντίδα της ψυχολογικής μας ζωής, το well being μας.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν ή να προβλέψουμε το μέλλον, μπορούμε μόνο να αξιοποιήσουμε τη δύναμη μέσα μας που θα μας βοηθήσει να περιηγηθούμε στο παρόν. 

Η Αλεξάνδρα είναι στο τοπ 5 των πιο προσφιλών διαδικτυακών μου φίλων. Δυο πράγματα έχω ξεχωρίσει και εκτιμώ: τη φιλανθρωπική της δράση παράλληλα με την επαγγελματική της δραστηριότητα και τον τρόπο που τοποθετείται στα πράγματα. Με αυθεντικότητα, αξιοπρέπεια, χιούμορ. Θα το καταλάβετε και από βίντεο που μας μιλάει για τα όνειρα και τους στόχους. Περισσότερα μπορείτε να διαβάζετε στο blog της

Η “γείωση” είναι μια λέξη που οι ψυχοθεραπευτές χρησιμοποιούμε πολύ συχνά. Με τη λέξη γείωση εννοούμε την επαναφορά του εαυτού μας σε επαφή με το σώμα μας και τις αισθήσεις μας στην παρούσα στιγμή, στο εδώ και τώρα, στην πραγματικότητα.

Όταν είμαστε “γειωμένοι” έχουμε τον έλεγχο του νοητικού και συναισθηματικού μας εαυτού και η διάθεσή μας δεν επηρεάζεται εύκολα από συμπεριφορές των άλλων. Η γείωση μας βοηθάει να επιστρέφουμε στον εαυτό μας όταν οι προκλήσεις και τα γεγονότα της ζωής μας αποσυντονιζουν και μας στρεσάρουν.

Οι πιο κλασικοί τρόποι γείωσης είναι οι ασκήσεις αναπνοής. Ένας άλλος τρόπος γείωσης είναι όταν ερχόμαστε σε επαφή με τις δυνατότητές μας, με όσα έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα να κάνουμε. Φανταστείτε πως κάνετε ένα reality check.

Όταν νιώθετε πως είστε ανεπαρκείς, πως δεν έχετε καταφέρει όσα θα θέλατε, σταθείτε λίγο και σκεφτείτε όσα έχετε κάνει μέχρι τώρα και τα θεωρείτε εύκολα και δεδομένα.

Αρκετές φορές χρειάζεται να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας

Ένας απ’τους ασφαλέστερους και πιο γρήγορους τρόπους για να ξανακερδίσει κάποιος την ισορροπία του και την ευτυχία του είναι να κοιτάζει και να φροντίζει τον εαυτό του, τις ανάγκες του και τις δουλειές του.

Έχω γράψει αρκετές φορές και πιο αναλυτικά για το τι εννοούμε όταν λέμε φροντίδα εαυτού. Το πιο σημαντικό είναι να στρέφουμε την προσοχή μας στον εαυτό μας με τρόπο ουσιαστικό. Μερικοί από τους πιο απλούς και γρήγορους τρόπους για να το καταφέρουμε αυτό είναι οι παρακάτω 👇

Υπάρχει πάντα ένας φόβος ότι αν δεν συνεχίσω να κάνω τα πράγματα τέλεια, τότε θα έχω μεγάλες πιθανότητες να νιώσω ανεπιθύμητος ή πως θα με απορρίψουν.

Η σημαντική διαφορά ανάμεσα στην τελειομανία και της προσπάθειας για αριστεία είναι πως η υγιής προσπάθεια είναι αυτο εστιασμένη: Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Η τελειομανία εστιάζεται περισσότερο στο τι θα σκεφτούν οι άλλοι.

Όλοι μας έχουμε σκοτεινές πλευρές, όλοι μας -άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο- κάνουμε αρνητικές σκέψεις που μας βασανίζουν και μας εμποδίζουν να ζούμε τη ζωή μας με ηρεμία, ευτυχία και ελπίδα. Όταν οι δαίμονές μας έρχονται ‘σπίτι’ μας και τους δίνουμε λίγο χρόνο και χώρο γινόμαστε εμείς ιδιοκτήτες των σκιών μας. Αυτό σημαίνει πως τις έχουμε ονοματίσει, τις γνωρίζουμε, έχουμε επίγνωση πότε πυροδοτούνται και τι μπορούμε να κάνουμε για να μην νιώθουμε ανύμποροι.
Να θυμάστε πως το να είμαστε καλά είναι κάτι που μαθαίνεται.